EVENTS

COVER STORY

THE RISE AND RISE OF THE ''BIG FOUR''!

WELCOME TO THE ...

(Part I)

Δεκαεξάχρονοι που πουλάνε και αγοράζουν μανιωδώς κασέτες metal μουσικής μέσω ταχυδρομείου. Pen Pals. Αποτυχημένοι τενίστες. Έφηβοι djs που δημιουργούν δισκογραφικές εταιρίες χωρίς να έχουν ούτε ένα δολλάριο στην τσέπη τους. Θρυλικές συλλογές. Συγκροτήματα που δε μπορούν να παίξουν την lead guitar στα κομμάτια τους. Πολλά demos. Αμέτρητα demos. Ταξίδια από το ένα άκρο της Αμερικής εώς το άλλο για ηχογραφήσεις χωρίς αύριο. Περιοδικά και fanzines. Αμέτρητα fanzines. Αλκοόλ. Ναρκωτικά. Τσακωμοί, χωρισμοί και "βεντέτες" που κρατάνε εώς τις μέρες μας.

Κυρίες και κύριοι, αυτά είναι μερικά μόνο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από τα πρώτα βήματα της "ζωής" του δυναμικότερου, και ενός εκ των σημαντικότερων μουσικών κινημάτων της δεκαετίας του '80: Thrash metal ...

Το τεύχος αυτό είναι το πρώτο μέρος του αφιερώματος των CRT στους ανθρώπους, στα συγκροτήματα και τα γεγονότα που "μορφοποίησαν" το κίνημα. Η αφορμή είναι προφανής: σε δύο ακριβώς μήνες τα τέσσερα μεγαλύτερα συγκροτήματα του είδους (Metallica, Slayer, Megadeth, Anthrax), γνωστά από το 1986 με την επωνυμία 'The Big Four of Thrash Metal', θα πραγματοποιήσουν για πρώτη φορά στην ιστορία κοινές συναυλιακές εμφανίσεις! Το "εναρκτήριο" event θα πραγματοποιηθεί στην Πολωνία, ενώ στη συνέχεια τα συγκροτήματα θα "καλύψουν" αρκετές Ευρωπαϊκές πόλεις, μεταξύ των οποίων και την Αθήνα! Τα Sonisphere festivals έρχονται λοιπόν ... κι εμείς σας προσκαλούμε να κάνετε μαζί μας μία "βουτιά" στις αρχές της δεκαετίας του '80. Όλα άλλωστε ήταν "ήσυχα", "ήρεμα" και "αγγελικά" στην Αμερική την εποχή εκείνη. Οι Journey και οι Van Halen γέμιζαν τα στάδια, το punk είχε προ πολλού "πεθάνει" και μετατρεπόταν σε new wave, ενώ η disco ήταν το mainstream μουσικό κίνημα για τη νεολαία της εποχής. Κανένας δε μπορούσε να φανταστεί ότι μερικά "διαφορετικά πιτσιρίκια" "κυοφορούσαν" ένα μουσικό "κτήνος" ....

Το "σπέρμα" του "κτήνους" ήταν κατά βάση Βρετανικό. Οι Black Sabbath και οι Judas Priest ήταν τα συγκροτήματα που είχαν "οριοθετήσει" το heavy metal concept στο φαντασιακό μερικών νέων (συνήθως χαμηλότερων εισοδηματικών τάξεων) της Ανατολικής  και της Δυτικής ακτής των ΗΠΑ. Τα παιδιά αυτά έβλεπαν το metal concept να "στρεβλώνεται" και να "καταστρέφεται" από μία "φουρνιά" Αμερικανικών συγκροτημάτων με hard/heavy rock κατεύθυνση. Ιδανικό μεν για να γεμίζει στάδια, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να εκφράσει την επιθετικότητα, το δυναμισμό και την οργή της δικής τους κοινωνικής πραγματικότητας. Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, η αλλαγή είχε ήδη γίνει : Το περίφημο μουσικό κίνημα του New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM) "έπιασε" από τα κέρατα την αλλοφροσύνη της punk έκρηξης, και την "έδεσε" στο άρμα της "κλασσικής" metal φόρμουλας. Όλα έγιναν λίγο πιο "ωμά" και λίγο πιο "γρήγορα" από πριν: Iron Maiden, Motorhead, Saxon, Diamond Head, Angelwitch, Samson, Blitzkrieg, Raven, Tygers of Pan Tang, Holocaust, και αμέτρητα άλλα συγκροτήματα δημιουργούσαν τη δική τους ιστορία στις εργατουπόλεις της Μεγάλης Βρετανίας.

Το σκηνικό είχε "στηθεί". Από τη μία πλευρά υπήρχε μία κρίσιμη μάζα εφήβων που "διψούσαν" να ακούσουν metal μουσική παιγμένη με ένταση και ταχύτητα. Από την άλλη πλευρά είχαμε τα συγκροτήματα και τη μουσική που πρόσφεραν ακριβώς αυτό. Οπότε όλα έγιναν εύκολα έτσι; Χμμμμ .... όχι ακριβώς! Στη σημείο αυτό οι γεννημένοι μετά το 1985 θα δυσκολευτούν λίγο. Κι αυτό γιατί μεγάλωσαν σε  ένα κόσμο στον οποίο η επικοινωνία και η εύκολη (δωρεάν μάλιστα!) πρόσβαση στη μουσική είναι δεδομένη. Καλωσορίσατε στο 1980: Υπάρχουν ελάχιστοι τρόποι για να ακούσεις μουσική που δεν κυκλοφορεί επίσημα στη χώρα σου! Ο πιο φτηνός και αποτελεσματικός από αυτούς είχε "ονοματεπώνυμο" και λειτούργησε ως η βασική "ατμομηχανή" για τη δημιουργία της thrash metal σκηνής: Tape trading!

Το tape trading ήταν μία απλή διαδικασία ανταλλαγής κασετών μουσικής μέσω ταχυδρομείου. "Σου στέλνω κασέτα με μουσική συγκροτήματος της χώρας μου, μου στέλνεις κασέτα με μουσική συγκροτήματος της χώρας σου"! Μία όμορφη ανταλλακτική διαδικασία, βασισμένη στον αμοιβαίο σεβασμό και την εμπιστοσύνη μεταξύ των traders. Ωραίες εποχές ε; Για τα παιδιά που μεγάλωναν στη Δυτική Ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών, το tape trading αποτελούσε και το βασικότερο τρόπο για να έχουν πρόσβαση στη βρετανική μουσική σκηνή. Στην αρχή ήταν μόνο κάποιο τραγούδι των Maiden όταν "περίσσευε" χρόνος στο τέλος μίας 60άρας κασέτας. Στη συνέχεια ήταν ολόκληρα albums από γνωστά και άγνωστα NWOBHM συγκροτήματα! Και το trading δεν περιελάμβανε μόνο κασέτες: το βρετανικό Kerrang!, που την εποχή εκείνη ήταν το μοναδικό περιοδικό αφιερωμένο στη metal σκηνή, έφτανε κι αυτό στη Δυτική Ακτή με τον ίδιο τρόπο!

Ήρθε ώρα να γνωρίσουμε τους βασικούς ήρωες της thrash metal ιστορίας: Πρώτος και καλύτερος ο Ron Quintana: disk jockey στο ραδιοφωνικό σταθμό του San Francisco KUSF και μανιώδης συλλέκτης NWOBHM metal μουσικής. Ο Ron ήταν παραγωγός στο Rampage Radio, ένα ραδιοφωνικό show "χαμένο" κάπου στις 1 η ώρα το πρωί, από το οποίο πολλοί "μικροί" στο San Francisco (όπως ο Kirk Hammett!) άκουσαν για πρώτη φορά "εξωτικά" συγκροτήματα όπως οι Tygers of Pan Tang! Ήταν ένας από τους λίγους "μυημένους" στο μουσικό "big bang" της βρετανικής σκηνής. Είχε μία τεράστια tape trading list, εκτυπωμένη σε Xerox της εποχής, και συναντούσε τους "ομοϊδεάτες" του σε hard rock events στην περιοχή στο San Francisco ...

Αφήνουμε για λίγο τον Ron για να συναντήσουμε ένα πολύ πιο γνωστό, αλλά και σημαντικά "παρεξηγημένο" χαρακτήρα της ιστορίας. Κι αυτό γιατί οι νεότερες γενιές "λατρεύουν" να βρίζουν τον Lars Ulrich, λόγω της γνωστής ιστορίας του Napster. Η αλήθεια είναι όμως μία και ιστορικά αδιαμφισβήτητη: No Lars, no thrash! Είτε σας αρέσουν οι Lamb of God, είτε σας αρέσουν οι Burzum, οι πρωταρχικοί υπεύθυνοι για την ύπαρξή τους (και μιλάω κυρίως για τη συνολική εμπορική ανάπτυξη της μουσικής σκηνής) είναι ο Ron Quintana, ο Lars Ulrich, και δύο ακόμα πρόσωπα της ιστορίας που θα συναντήσουμε στη συνέχεια.

Ο Lars είναι γιος του Torben Ulrich, ενός πολύ καλού Δανού τενίστα της δεκαετίας του 70. Ο Lars μετακόμισε σε νεαρή ηλικία στο Los Angeles με σκοπό να ακολουθήσει την καριέρα του πατέρα του. Γρήγορα κατάλαβε ότι δε θα είχε τύχη σαν τενίστας και αφοσιώθηκε στην άλλη μεγάλη του αγάπη που ήταν η μουσική, από τον καιρό που ο πατέρας του τον είχε πάρει σε ηλικία 9 χρονών σε μία συναυλία των Deep Purple. O Lars ήταν μεγάλο attraction για όσους μικρούς metalheads τον συναντούσαν στην Αμερική. Ο Ron Quintana περιγράφει ότι μόλις τον συνάντησε για πρώτη φορά τον βομβάρδιζε με ερωτήσεις σχετικές με Ευρωπαϊκά συγκροτήματα: "What does Dragster sound like? Who is this Wrathchild band?". Από την άλλη, η γνωριμία του Ulrich με τον Quintana ήταν "εποικοδομητική" και για το μικρό Δανό: Όταν "ανέβαινε" στο San Fransisco για να επισκεφτεί το φίλο του, "κατέστρεφε" το cassette player του Quintana ακούγοντας σε συνεχή επανάληψη ένα συγκεκριμένο συγκρότημα, που θα παίξει μεγάλο ρόλο στη μουσική εξέλιξη της thrash metal μουσικής: Diamond Head και 'Lightning to the Nations'!

Ήταν τέτοια η "μανία" του Ulrich με τους Diamond Head που το καλοκαίρι του 1981 πήρε το αεροπλάνο από την Αμερική και "πέταξε" στο Λονδίνο για να τους δει live! Τα λεφτά δεν ήταν ποτέ πρόβλημα για την οικογένεια Ulrich. Άλλωστε ο Lars έμενε σε μία από τις αριστοκρατικότερες συνοικίες του LA. Το σημειώνω αυτό γιατί όλη μου τη ζωή (πρώτη φορά μάλιστα το 1986!) ακούω και διαβάζω την ίδια ιστορία περί "ξεπουλήματος" και χρημάτων για τον Lars και τους Metallica. Αν ο Lars είχε γίνει απλά "επενδυτής" των χρημάτων της οικογένειας θα είχε "βγάλει" πολύ περισσότερα χρήματα, σε πολύ λιγότερο χρόνο και χωρίς κανένα κόπο! Το ότι έχει "ιδιόρρυθμο" χαρακτήρα είναι βέβαιο, το ότι ήταν ένας "βασικός" κινητήριος μοχλός μίας καταπληκτικής μουσικής σκηνής επίσης! Όσα και να "βγάζει", χαλάλι του!

Ο μικρός Lars έφτασε στο Λονδίνο και είδε το αγαπημένο του συγκρότημα "ζωντανά", αλλά ... δεν είχε κανονίσει που θα μείνει! Το συγκρότημα τον λυπήθηκε και δέχτηκε να τον φιλοξενήσει για λίγο καιρό. Ο τραγουδιστής των Diamond Head, Sean Harris περιγράφει την εμπειρία: "We thought he was a weirdo, of course [laughs]. But he was nice enough. He got on with us all. He stayed here for a week at the foot of my bed, playing 'It's Electric' every night, keeping us up. It was that sort of thing that made us realize that maybe we had done something a little bit extraordinary." Στην πραγματικότητα οι Diamond Head έμαθαν ότι ο "μικρός" είχε δημιουργήσει δικό του συγκρότημα μόνο όταν πολύ αργότερα ο Lars τους έστειλε το Creeping Death single!!!!!!

(συνέχεια στη διπλανή στήλη)

LATEST NEWS

Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα.

The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)