J. W. von Goethe's

an interpretation by

Part I: Epica!

Η εποχή πριν και μετά τη Γαλλική επανάσταση είναι υπεύθυνη κατά το μεγαλύτερο ποσοστό για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε σήμερα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους γνωστούς πολιτικούς αγώνες της αστικής τάξης ή στην τεχνολογική εξέλιξη. Την εποχή εκείνη, δύο χιλιάδες χρόνια μετά την "ακμή" του ελληνικού πολιτισμού, ο άνθρωπος άρχισε ξανά να αναζητάει "επιθετικά" την αλήθεια ή την "αλήθεια" του νοήματος της ζωής. Δεσμευμένος, αλλά "ασφαλής" για εκατοντάδες χρόνια στην "σκέπη" της θρησκευτικής (Καθολική εκκλησία, Βυζάντιο) ή της πολιτικής (φεουδαρχισμός) εξουσίας, απέκτησε ξανά την ελευθερία να σκέφτεται, να αναρωτιέται, να επιθυμεί, να ονειρεύεται, χωρίς περιορισμούς. Η ελευθερία αυτή είναι όμως ήταν (και είναι) ένα "κοφτερό" μαχαίρι με δύο όψεις (διαβάστε σχετικά το καταπληκτικό δοκίμιο 'Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία' του Erich Fromm καθώς και την περίφημη "παραβολή του Ιεροεξεταστή" στους 'Αδερφούς Καραμαζώφ' του Fyodor Dostoyevsky). Ο ήρωας της ιστορίας μας είναι ο Ariel, ένας ενθουσιώδης, όμορφος, έξυπνος και φιλόδοξος νεαρός αστός - φυσιοδίφης. Αν και η ιστορία εξελίσσεται στο χρόνια του Μεσαίωνα, ο Goethe τη διηγείται μέσα από τα "μάτια" και τις "ανησυχίες" της εποχής του, όπως ακριβώς έκανε μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν από αυτόν και ένας άλλος "μέγιστος" ποιητής της ανθρωπότητας, ο Όμηρος.

Ακολουθήστε μας στο συναρπαστικό ταξίδι του Ariel για την αναζήτηση του πραγματικού νοήματος της ζωής του ανθρώπου, με συντροφιά μερικά καλλιτεχνικά έργα που δημιουργήθηκαν ειδικά για να "συνοδέψουν" αυτό το συγκεκριμένο ταξίδι: τη μουσική και τους στίχους των Kamelot  (από τα albums 'Epica και 'Black Halo', στη στιχουργική των οποίων είναι "προσαρμοσμένη" σε αυτό το άρθρο η αυθεντική ιστορία του Goethe), καθώς και τα αριστουργηματικά σκίτσα των Eugene Delacroix, Harry Clarke και Rembrandt, που συνόδευσαν "κλασικές" εκδόσεις του έργου στο παρελθόν.   

Ο Ariel είναι ένας άνθρωπος με "ανοιχτό μυαλό". Δεν έχει περιορισμένες αντιλήψεις για το τι πρέπει να σκέφτεται και τι όχι. Δεν έχει επίσης καμία προκατάληψη για το που βρίσκεται το νόημα της ζωής ... το ψάχνει παντού. Ασχολείται με την επιστήμη, ως νεαρός "αλχημιστής" της εποχής εκείνης, αλλά και με τη θρησκεία. Η αναζήτησή του όμως αυτή δεν τον οδηγεί σε τίποτα "σταθερό". Δε βρίσκει πουθενά τη σιγουριά της απόλυτης Aλήθειας. Καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει ούτε κόλαση, ούτε παράδεισος. Η εξαιρετικά αναπτυγμένη αντίληψή του, σε συνδυασμό με την "αποκαθήλωση" όλων των "σταθερών αξιών" του περιβάλλοντος του, τον οδηγούν στο να νιώθει ότι κάθε άνθρωπος τελικά ζει και "πορεύεται" μόνος του μέσα στο σύμπαν. Μία ολόκληρη σχολή λογοτεχνικής σκέψης  βασίζεται στη παραδοχή και την περιγραφή αυτής της αντίληψης, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Gabriel García Márquez και τα έργα του. Ο Ariel όμως βαθιά μέσα του πιστεύει ότι υπάρχει μία μεγάλη, Κεντρική Αλήθεια, και πρέπει να την αναζητήσει με κάθε κόστος.

Το ταξίδι, η φυγή, η αναζήτηση, είναι πάντα η "απάντηση" του ανθρώπου στην ψυχολογική και συναισθηματική πίεση που του προκαλεί το επικίνδυνο "φλερτάρισμα" με τα όρια της σκέψης του. Και ο Ariel έχει φτάσει ακριβώς εκεί: στο σημείο που η ορθο-λογική σκέψη δε μπορεί πια να βοηθήσει, δεν έχει καμία απάντηση. Υπάρχει άραγε η "Γη της Επαγγελίας" για την ψυχή και το σώμα του; Ο Ariel είναι αποφασισμένος να ανακαλύψει την απάντηση ταξιδεύοντας ως την "Άκρη του Κόσμου". Το παρελθόν του δεν έχει κανένα νόημα πια. Το "απαρνείται", το "καίει", και αρχίζει το μεγάλο ταξίδι του μία από τις κρύες πρώτες μέρες του Βορειο-Ευρωπαικού χειμώνα...

Ο Ariel ταξιδεύει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης. Απελευθερωμένος ή "απελευθερωμένος" από κάθε σταθερό σημείο αναφοράς, γεωγραφικό, υλικό, ή πνευματικό, δοκιμάζει όλες τις δυνατές απολαύσεις που έχει να του προσφέρει κάθε πολιτισμός που επισκέπτεται. Το αποτέλεσμα είναι εντελώς το αντίθετο από αυτό που έλπιζε. Η "απάντηση" που έψαχνε να βρει όταν ξεκίνησε το ταξίδι δεν υπάρχει πουθενά. Σταδιακά, αρχίζει να ξεχνάει ποια ήταν η αρχική "ερώτηση". Η "συνάντησή" του με τα ναρκωτικά τον οδηγεί στο χείλος του γκρεμού. Η σωματική και πνευματική του υπόσταση αρχίζει να κλονίζεται ...

Μέσα στο παραλήρημά του ο Ariel βλέπει ένα όνειρο: "Επιστρέφει" ξανά στα εφηβικά του χρόνια, και ένα όμορφο καλοκαιρινό βράδυ συναντάει την κοπέλα με την οποία ήταν ερωτευμένος τον καιρό εκείνο. Περπατάει μαζί της και ανταλλάσσουν ειλικρινή λόγια αγάπης. Η "αγαλλίαση" που νιώθει στην ψυχή του είναι ανείπωτη. Οι "ψίθυροι" της αγνότητας, της απλότητας και των πραγματικών αισθημάτων επιστρέφουν στην ψυχή του. Σκέφτεται ότι άδικα έψαχνε την "απάντηση" του στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα ... η ψυχή του θα ηρεμούσε μόνο αν ξαναέβρισκε τα συναισθήματα των παιδικών του χρόνων, όπως ο Swann, ο ήρωας του Marcel Proust στο 'Αναζητώντας το Χαμένο Χρόνο'. Όλα αυτά όμως είναι απλά ένα όνειρο. Ο Ariel έχει σταματήσει πια να "αντιστέκεται" στη μοίρα του ... το "τέλος" φαίνεται να βρίσκεται κοντά. Αποφασίζει ότι το "τέλος" αυτό θα πρέπει να "γραφτεί" από το δικό του χέρι ...

Ο Ariel βρίσκεται στο "χαμηλότερο" δυνατό ψυχολογικό σημείο ... κουρασμένος, αδύναμος, απογοητευμένος από τη ζωή και (κυριότερα) από τον ίδιο του τον εαυτό. Ενώ ετοιμάζεται να δώσει τέλος στη ζωή του, εμφανίζεται μπροστά του ο "έκπτωτος άγγελος" Mephisto. Ο Ariel, χωρίς να το γνωρίζει, αποτελεί μέρος ενός "στοιχήματος" μεταξύ του Mephisto και του "Άρχοντα των Ουρανών". Αν ο Mephisto καταφέρει να "κερδίσει" την ψυχή του Ariel, του εξυπνότερου και χαρισματικότερου όλων των ανθρώπων, τότε ο Θεός θα ανοίξει τις "Πύλες του Παραδείσου" και θα αφήσει τον Mephisto να επιστρέψει από εκεί που τον "εκδίωξε". Ο Mephisto εμφανίζεται μπροστά στον Ariel με τη μορφή μίας όμορφης γυναίκας ... ο Ariel αντιλαμβάνεται αμέσως με ποιον έχει να κάνει, αλλά ξαφνιάζεται από τη γυναικεία εμφάνισή του. Ο Mephisto τον καθησυχάζει και τον πληροφορεί για το σκοπό της επίσκεψής του: θέλει να κάνει μία συμφωνία μαζί του, μία συμφωνία "δεμένη με το αίμα του". Θα του δώσει τη δύναμη να "επιστρέψει στη ζωή" προσφέροντάς του όλα όσα αυτός επιθυμεί. Τίποτα πια δε θα είναι "αδύνατο" για αυτόν στον κόσμο των ανθρώπων ... Η θέλησή του θα είναι ο υπέρτατος νόμος ... με έναν μόνο "όρο": Ο Mephisto θα γίνει ο "κάτοχος" της ψυχής του την ημέρα που θα πεθάνει! Ο Mephisto "δένει" την πρότασή του με σαγηνευτικά λόγια και με μία πρόσκληση να τον επισκεφτεί στο κάστρο του για να του ανακοινώσει εκεί την απόφασή του σε μία ειδική δεξίωση. Τον ενθαρρύνει μάλιστα να σκεφτεί πολύ καλά αυτή την απόφαση. Είναι όμως σίγουρος ότι ο Ariel δε θα αρνηθεί την πρότασή του. Άλλωστε του προσφέρει όλα όσα η "ζωική", η "ενστικτώδης" πλευρά του ανθρώπου θα μπορούσε να επιθυμήσει. Μία τέτοια πρόταση είναι "αδύνατον" να απορριφθεί ακόμα και από τον "εκλεκτότερο" του ανθρώπινου γένους ... 

(συνέχεια στη διπλανή στήλη)

[Mephisto:]

When you play with fire

You must anticipate some burns

Chasing for desire...

It's just a different way to learn

[Ariel:] I am defected from God

[Helena:] God had seized my soul

[Ariel:] So low redemptions too far

[Helena:] I am heaven's sheen

[Ariel:] She's the one that I loved

[Helena:] Love is all around

[Ariel:] And she tore me apart

 [Helena:] The dark can never win

[Mephisto:]

All that I require is some trust as the pages turn

I can take you higher

Cause your will is my concern

[Ariel:]

So long...maybe forever I must carry on

Why did God take away

That one thing I wanted

Maybe God is the melody

We all serenade

[Mephisto:]

You would not feel sadness

If you never tasted joy

That's the curse of humans

Born in passion you destroy

Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα

                The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)