|
|
||
|
|
||
|
EVENTS
|
COVER STORY
KEITH MOON DRUMMER ... ENTERTAINER ... LUNATIC!
Στο χώρο της σύγχρονης pop και rock μουσικής υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που θεωρούνται από την mainstream κουλτούρα ως "ακραίοι" ή "αντισυμβατικοί". Υπάρχουν και άλλοι τόσοι τους οποίους η ίδια αντίληψη "πλασάρει" ως "party animals"! Όλα αυτά τα βλέπει ένας τύπος από τον ουρανό και γελάει! Είναι χαρακτηριστικό δείγμα της σφοδρής συντηρητικής στροφής της παγκόσμιας (πια) κοινωνίας μας, να θεωρούνται εξτρεμιστικά τα διάφορα στημένα stands των "celebrities" που έχουν ως μόνο σκοπό την απόκτηση χρημάτων. Πολύ απλά, αν ο Keith Moon ζούσε σήμερα και επαναλάμβανε τα όσα έκανε στα τέλη των 60s και στις αρχές των 70s, θα τον είχαν "μπουζουριάσει" μόνιμα στη φυλακή ή στο τρελοκομείο! Το τεύχος αυτό είναι αφιερωμένο στον αυθεντικότερο (ίσως) rock 'n' roll χαρακτήρα που έζησε σε αυτό τον πλανήτη. Ο Keith Moon ήταν κάτι πολύ περισσότερο από drummer των θρυλικών 'The Who': Ήταν ένας άνθρωπος που "δημιούργησε" αυτό που ονομάζουμε rock 'n' roll lifestyle! Και πέθανε από αυτό! Σας προσφέρουμε λοιπόν ένα medley των ιστοριών που σκιαγραφούν τα μεγαλύτερα κατορθώματα του. Οι σχετικές ιστορίες είναι χιλιάδες στον αριθμό και πολλές από αυτές βρίσκονται (όπως είναι φυσικό) στα όρια του μύθου.
Μιλάμε άλλωστε για έναν άνθρωπο που είχε ως hobby : - να καταστρέφει ολοσχερώς τα δωμάτια των ξενοδοχείων στα οποία έμενε. Η "υπογραφή" του σε αυτή τη διαδικασία ήταν η "αποθήκευση" πολλών κιλών δυναμίτη στις λεκάνες των τουαλετών και η "τελετουργική" ανατίναξή τους! Υπολογίζεται ότι έχει προκαλέσει ζημιές $500.000 κατά τη διάρκεια της καριέρας του! - να πετάει τηλεοράσεις και οποιοδήποτε άλλο είδος (μεγάλου) επίπλου από τα παράθυρα των ξενοδοχείων! - να πίνει ένα μπουκάλι σαμπάνια με κονιάκ (!) για πρωινό! - να κάνει βόλτες με τη χρώματος lilac (!!) Rolls Royce του, η οποία ήταν βαμμένη με κανονική μπογιά τοίχου! - να ανατινάζει με πραγματικά εκρηκτικά τα drums του ζωντανά στην τηλεόραση! Γι' αυτό άλλωστε "απόκτησε" και το προσωνύμιο 'Moon The Loon': Ένας παρανοϊκός, υπερκινητικός και αυτοκαταστροφικός χαρακτήρας. Ένας από τους καλύτερους rock drummers σε ένα από τα μεγαλύτερα rock συγκροτήματα. Με τους 'The Who' θα ασχοληθούμε πολύ πιο εκτεταμένα κάποια άλλη στιγμή. Προς το παρόν μπορείτε να γελάσετε, να κλάψετε, να εξάψετε τη φαντασία σας και να πάρετε ένα παράδειγμα για το τι σημαίνει να μην παίρνεις τη ζωή στα σοβαρά. Όλα φυσικά έχουν το τίμημά τους: Είμαι σίγουρος ότι ο Keith ανατινάζει αυτή τη στιγμή συστηματικά τα σύννεφα στον παράδεισο, το υδραυλικό σύστημα έχει καταστραφεί, και ο manager Άγιος Πέτρος τον κυνηγάει για να πληρώσει τις ζημιές ... The Editor
Το σχετικά άγνωστο συγκρότημα των Roger Daltrey, Pete Townshend και John Entwistle πραγματοποιούσε live εμφάνιση κάποια ζεστή βραδιά του 1964 σε μία Λονδρέζικη pub με το όνομα Oldfield. Το συγκρότημα είχε μόλις αλλάξει το όνομά του σε 'The Who' από 'The Detours'. Έψαχναν όμως απεγνωσμένα ένα δυναμικό drummer που θα ταίριαζε με τη δική τους "ψυχασθένεια". Τη βραδιά εκείνη είχαν "νοικιάσει" έναν μέτριο session drummer αποκλειστικά για τη live εμφάνιση. Στο κοινό όμως βρισκόταν ένας 18χρονος drummer με το όνομα Keith Moon. Ο Keith παρακολουθεί φανερά βαριεστημένος την εμφάνιση του συγκροτήματος. Κάποια στιγμή, κι ενώ η συναυλία πλησιάζει στο τέλος της, ο Keith, έχοντας "κατεβάσει" μία σεβαστή ποσότητα αλκοόλ, σηκώνεται από τη θέση του, πλησιάζει το drummer και του λέει: "I can play better than you! Go take a walk!". Το συγκρότημα εντυπωσιάζεται από το θάρρος του μικρού και των αφήνουν να κάτσει στα drums για να παίξει ένα τραγούδι μαζί τους: Η rock 'n' roll μουσική δε θα ήταν ποτέ πια η ίδια μετά από αυτή τη στιγμή! Το συγκρότημα αρχίζει να παίζει το 'Roadrunner', και ο Keith Moon αρχίζει να κατεδαφίζει συστηματικά το drum set (το οποίο ήταν δανεισμένο στο συγκρότημα ειδικά για την εμφάνιση)! Στο τέλος του κομματιού κάθεται περήφανος πάνω από τα "ερείπια" των drums ρίχνοντάς τους μερικές κλωτσιές! Κανένα από τα μέλη του συγκροτήματος δεν τρομάζει. Ο Townsend μόνο γυρνάει προς το μέρος του Daltrey και του ψιθυρίζει: "I think we've found a drummer"!
Keith Moon - The Drummer
Οι πιλότοι και το πλήρωμα του Boeing 747 είχαν μία ήρεμη και ξεκούραστη νυχτερινή πτήση προς το Λονδίνο. Ξαφνικά, η ησυχία της νύχτας "διαλύεται" από το σπάσιμο της πόρτας του cockpit! Ένας παρανοϊκός επιβάτης εισβάλει μέσα στο πιλοτήριο προκαλώντας τρόμο τόσο στους πιλότους όσο και στο μηχανικό πτήσης. Ήταν η "χρυσή εποχή" των αεροπειρατειών και όλοι πίστεψαν ότι ο επόμενος προορισμός τους θα ήταν κάποιο αεροδρόμιο του τρίτου κόσμου. Αντί όμως ο "αεροπειρατής" να βγάλει από την τσέπη του περίστροφο, "ανασύρει" ένα ζευγάρι drumsticks και αρχίζει να αυτοσχεδιάζει ένα drum solo πάνω στο γραφείο του μηχανικού πτήσης! Το πλήρωμα, αφού ξεπερνάει το αρχικό σοκ, βγάζει τον επιβάτη από το cockpit και ειδοποιεί την ασφάλεια του Heathrow. Ένα ασθενοφόρο περιμένει τον "παλαβό" επιβάτη αμέσως μετά την προσγείωση. Ο κυβερνήτης του αεροπλάνου αναφωνεί: "This man is not very well!" Το όνομα του παρανοϊκού επιβάτη ήταν ... Keith Moon!
Είναι Χριστούγεννα. Ο Keith Moon καλεί τους φίλους του στο σπίτι για ένα "ήσυχο" πάρτυ. Μέσα σε μερικές ώρες ο Keith έχει καταναλώσει "τόνους" αλκοόλ και σωριάζεται αναίσθητος στη μέση του δωματίου. Κανένας δεν προβληματίζεται αρχικά, και όλοι απλά περπατάνε από πάνω του (!!). Κάποια στιγμή αποφασίζουν να τον μετακινήσουν και να τον βάλουν στο κρεβάτι του. Είναι όμως τόσο πιωμένοι που "καταφέρνουν" να τον ρίξουν από τις σκάλες 2-3 φορές! Ο Keith εξακολουθεί να είναι αναίσθητος, και παρά το γεγονός ότι η προσπάθεια να τον βάλουν στο κρεβάτι τελικά πετυχαίνει, έχουν επίσης καταφέρει να του σπάσουν και την κλείδα του ώμου του!!!
Σε normal συνθήκες αυτός θα ήταν απλά άλλος ένας "τυπικός" τραυματισμός του Moon. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: την επόμενη μέρα οι Who έπρεπε να ηχογραφήσουν στο 'Top of the Pops', τη μεγαλύτερη μουσική εκπομπή της αγγλικής τηλεόρασης, και αυτός δε μπορούσε να κουνήσει το χέρι του! Η είδηση του τραυματισμού του προκάλεσε "σοκ" στο υπόλοιπο συγκρότημα (που έχανε μία τεράστια διαφημιστική ευκαιρία), και στον παραγωγό του BBC, που δεν ήξερε τι να ηχογραφήσει! Ο Keith άκουσε ψύχραιμος τον εξάψαλμο απ' όλους και στη συνέχεια σκαρφίστηκε το εξής κόλπο: Έφερε μαζί του στο studio τον equally insane Viv Stanshall των Donzo Dog Band και κατασκεύασε ένα απλό θεατρικό μηχανισμό: κρέμασε το χέρι του από ένα σκοινί, και στην άλλη άκρη του σκοινιού τοποθέτησε ως χειριστή τον Viv! Κάθε φορά που ο σκηνοθέτης έπρεπε να τραβήξει ένα πλάνο του Keith έκανε σήμα στον Viv. Αυτός τραβούσε το σκοινί, το χέρι του Keith σηκωνόταν, και στη συνέχεια, καθώς ο Viv άφηνε το σκοινί, το χέρι έπεφτε, μαζί με το drumstick φυσικά που χτυπούσε το τύμπανο!!! Κανένας από τους εκατομμύρια τηλεθεατές που παρακολούθησαν την εκπομπή δεν κατάλαβε τίποτα!
Keith Moon - Great Moments Caught on Tape
Ο Keith Moon κάθεται σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και ανακαλύπτει ότι ξέχασε το κασετόφωνό του στο ακριβώς διπλανό δωμάτιο. Αν και το λογικό θα ήταν να πάει να το φέρει από την πόρτα, αποφασίζει να πάρει το "σύντομο δρόμο" και απλά να γκρεμίσει τον ενδιάμεσο τοίχο! Ανοίγει μία μεγάλη τρύπα αλλά πριν "ολοκληρώσει" τις προσπάθειές του, ο manager του ξενοδοχείου μπαίνει μέσα και τον ρωτάει: - What is that? - Rats, απαντάει ο Keith Moon. Big rats, and I’m not paying my hotel bill until you get rid of the big rats! Ο manager, που δεν είναι κορόιδο, του απαντάει: - Well, that will actually cost you £16,000! Ο Keith δε χάνει την ψυχραιμία του: - So I’ve pretty much paid for the whole room then, right? So lets just trash the whole lot! O manager χωρίς δεύτερη σκέψη joins the fun, και μαζί διαλύουν ολοκληρωτικά το δωμάτιο!
Keith Moon - Another Great Hotel Story
Το επεισόδιο αυτό θα μας το διηγηθεί ο ίδιος ο Keith Moon μέσα από μία συνέντευξη που έδωσε το 1972 στο Rolling Stone magazine (διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ). Απολαύστε: "There was the time Keith Aitham and Chris Williams, who look after our Public Relations, phoned me and said that I had to be at their office at three o'clock for an interview. Well, you know, the pubs shut at three, so I was rather delayed, because they don't turn out until ten past, and they don't turn me out until half-past. So it was quarter to four before I eventually started. I was back up my office at Track (Records) and finally I remembered; I'd forgotten all about it. So, uhhhh: "Oh Christ, they're gonna be angry!"
Right opposite the office is a chemist's, so I sent Dougal, me driver, over there to pick up some rolls of bandages and plaster, and I did all me leg up, strapped me arms up and purchased a stick, a walking stick. Then I went over to the office. "Sorry I'm late, but the hospital delayed me." I had called earlier and told them I had been run over by a bus on Oxford Street. They didn't think that unlikely. I think they've adopted the attitude that anything's likely with Moon, you see. So I walk into the office ... hobble in, actually, and they say: "How did it happen?" I said, "I was just crossing Oxford Street and a Number Eight from Shepherd's Bush hit me right up the arse and sent me spinning across Oxford Circus."
So Keith and Chris say they'll cancel the interview. I say no, but maybe they'd be so kind as to carry me down the four flights of steps to the street. They thought I had come up by meself, on me walking stick, you see. So they carried me down the stairs and we're walking along, I'm hobbling along the street again, and this bloody lorry comes along as I'm crossing the street and it screams to a halt in front of me. I say, "'Hang on, mate, I can't go fast on these legs" and Keith has a go at the lorry driver: "You heartless bastard, can't you see this man's injured! 'Have you no heart, have you no soul, you bastard! Trying to run over a cripple!" We went on to the interview and in the middle, after about four brandies, I just ripped off all the plaster and jumped up on the seat and started dancing. Ah-HAHAHAHAH-ha-haHAHA! HAHA!"
|
LATEST NEWS
No flash player!It looks like you don't have flash player installed. Click here to go to Macromedia download page.
H Helen Mirren, διάσημη ηθοποιός βραβευμένη με Oscar, έπαιζε το 1974 στη θεατρική παράσταση 'Teeth and Smiles' η οποία είχε ως θέμα τη "βιομηχανία" της rock 'n' roll μουσικής (στην παράσταση υποδυόταν την Janis Joplin!). Ένα βράδυ, καθώς ετοιμαζόταν να βγει στη σκηνή, ακούει θορύβους και σπασίματα από την εξωτερική πόρτα του θεάτρου. Κοιτάει από το παράθυρό της και βλέπει έναν εντελώς παλαβό και μεθυσμένο τύπο να σκαρφαλώνει την εξωτερική πόρτα χρησιμοποιώντας ένα κάδο σκουπιδιών! Ήταν ντυμένος με ένα εξαιρετικό κουστούμι και καλυμμένος στα σκουπίδια. Αφού μπήκε μέσα στο θέατρο ανέβηκε τα σκαλιά και χτύπησε την πόρτα.
Keith & Pete - Two Greats in One Take
H Helen ανοίγει και εμφανίζεται μπροστά της ο ... Keith Moon! - Hello darling, I hear you're wonderful in this play! Η Helen έντρομη απαντάει: - It's nice to meet you, but I have to go onstage now! Απτόητος ο Keith συνεχίζει: - That's all right, I'll come with you. I'll come and play in your band! Αν και φυσικά δεν τον άφησε να ανέβει στη σκηνή στην κατάσταση που βρισκόταν, τα λόγια της είναι χαρακτηριστικά: "One of the biggest regrets of my career is that I didn't play on stage with Keith Moon"!
Ο Keith Moon κάθεται "ήσυχος" στο lobby ενός ξενοδοχείου σε κάποια μεσο-δυτική πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχει μαζί του ένα κασετόφωνο, από το οποίο αρχίζει να παίζει πολύ δυνατά μουσική από το τελευταίο album των Who. Ο κόσμος που βρίσκεται στο lobby αρχίζει να απομακρύνεται ενοχλημένος από την ένταση της μουσικής. Ο manager του ξενοδοχείου τον πλησιάζει και του ζητάει στην αρχή ευγενικά να χαμηλώσει την ένταση του ήχου ("turn down the noise"). Ο Keith συνεχίζει απτόητος παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις του manager, που εξαγριωμένος τον απειλεί ότι θα καλέσει την αστυνομία αν δε σταματήσει αμέσως το "θόρυβο". Μετά από αυτή την απειλή ο Keith δέχεται να αποσυρθεί στο δωμάτιό του, με την προϋπόθεση ότι ο manager θα τον συνοδεύσει εώς εκεί. Ο manager τον ακολουθεί απηυδισμένος. Όταν φτάνουν στον ένατο όροφο του ξενοδοχείου, ο Keith του λέει να περιμένει για μία στιγμή έξω από το δωμάτιο ενώ αυτός μπαίνει μέσα. Μετά από λίγα λεπτά ακούγεται μία εκκωφαντική έκρηξη. Ο Keith είχε ανατινάξει την τουαλέτα με δυναμίτη! Καπνός γεμίζει το διάδρομο. Ο Keith βγαίνει έξω, κοιτάει ήρεμα τον τρομοκρατημένο manager και του λέει δείχνοντας το δωμάτιο: "THAT my friend is "noise!". "THIS on the other hand, ...", λέει δείχνοντας στο κασετόφωνό του, "... is THE WHO."!
Keith Moon places three times the "required" explosives in his drums and damages (permanently!) Pete's hearing! Watch the explosion at 4:05
Το συγκρότημα έχει μόλις ξυπνήσει μετά από (ένα ακόμα) μυθικό πάρτυ στο ξενοδοχείο μίας Αμερικανικής πόλης. Η πτήση τους για την επόμενη συναυλία αναχωρεί σε μιάμιση ώρα. Δυστυχώς γι' αυτούς χρειάζονται μία ώρα για να φτάσουν εώς το αεροδρόμιο. Νοικιάζουν μία λιμουζίνα και αναχωρούν βιαστικά. Μετά από 20 λεπτά "φρενιτικής" οδήγησης ο Keith Moon τρομαγμένος τους ζητάει να γυρίσουν αμέσως πίσω στο ξενοδοχείο: "Holy shit - I can't believe I forgot ... we have to go back to the hotel!". Προσπαθούν να τον μεταπείσουν χωρίς επιτυχία. Η λιμουζίνα κάνει στροφή και επιστρέφουν πίσω. Ο Keith βγαίνει τρέχοντας από τη λιμουζίνα, ανεβαίνει στο ξενοδοχείο και επιστρέφει σε δέκα λεπτά χωρίς να κρατάει τίποτα στα χέρια του! 'Έκπληκτοι οι υπόλοιποι των ρωτάνε τι στο καλό ήταν αυτό που ξέχασε και τελικά δεν το έφερε μαζί του. Η απάντηση του Keith είναι μνημειώδης και χαρακτηριστική: - I forgot to throw the TV set out of the window!!!
Keith Moon Solo (Watch the Goldfish!)
Από όλες τις rock 'n' roll ιστορίες που έχουν ειπωθεί, η διασημότερη είναι με διαφορά η ιστορία των 21ων γενεθλίων του Keith Moon! Η ιστορία της τούρτας, της Lincoln Continental, της πισίνας, και του σπασμένου δοντιού! Υπάρχουν εκατοντάδες εκδοχές της ιστορίας. Η καλύτερη (αν και όχι αναγκαστικά η αληθινή!) είναι αυτή που διηγήθηκε ο ίδιος ο Keith Moon στη συνέντευξη που έδωσε στο Rolling Stone (αναφερθήκαμε σχετικά σε προηγούμενη παράγραφο). Χωρίς περισσότερα σχόλια:
"We had a show in Flint, Michigan that night. We were all around the Holiday Inn pool, Herman's Hermits and meself. I was twenty-one, and they started giving me presents. Somebody gave me a portable bar and somebody else the portable booze. I had started drinking about ten o'clock in the morning, and I can't remember the show. Then the record companies had booked a big room in the hotel, one of the conference rooms, for a party. As the hours went on, it got louder and louder, and everybody started getting well out their minds, well stoned. The pool was the obvious target. Everybody started jumping in the pool with their clothes on. The Premier Drum Company had given me a huge birthday cake, with like five drums stacked up on top of each other.
As the party degenerated into a slanging, I picked up the cake, all five tiers, and hurled it at the throng. People had started picking up the pieces and hurling it about. Everybody was covered with marzipan and icing sugar and fruitcake. The manager heard the fracas and came in. There it was, his great carpet, stained irrevocably with marzipan and fruitcake trodden in, and everybody dancing about with their trousers off. By the time the sheriff came in I was standing there in me underpants. I ran out, jumped into the first car I came to, which was a brand-new Lincoln Continental. It was parked on a slight hill, and when I took the handbrake off, it started to roll and it smashed straight through this pool surround fence, and the whole Lincoln Continental went into the Holiday Inn swimming pool, with me in it. AH-HA-HA-HA-HA!
So there I was, sitting in the eight-foot-six in the driver's seat of a Lincoln Continental, underwater. And the water was pouring in — coming in through the bloody pedal holes in the floorboard, you know, squirting in through the windows. In a startling moment of logic I said, "Well, I can't open the doors until the pressure is the same! It's amazing how I remembered those things from my physics class! I knew I'd have to wait until the pressure was the same. So I'm sitting there, thinking about me situation, as the water creeps up to me nose. Today I can think of less outrageous ways of "going" than drowning in a Lincoln Continental in a Holiday Inn swimming pool, but at that time I had no thoughts of death whatsoever. There was none of that all-me-life-passing-before-me-eyes-in-a-flash. I was busy planning.
I knew if I panicked, I'd have had it. So when there's just enough air in the top of the car to take a gulp, I fill up me lungs, throw open the door and go rising to the top of the pool. I figured there'd be quite a crowd gathered by now. After all, I'd been down there underwater for some time. I figured they'd be so grateful I was alive, they'd overlook the Lincoln Continental. But no. There's only one person standing there and he's the pool cleaner, and he's got to have the pool cleaned in the morning, and he's furious. So I went back to the party, streaming water, still in me underpants. The first person I see is the sheriff, and he's got his hand on his gun! Sod this! And I ran, I started to leg it out the door, and I slipped on a piece of marzipan and fell flat on me face and knocked out me tooth. Ah-ha-ha HA-HA-HAHAHA!
'The Who' on Keith Moon I spent the remainder of the night under the custody of the sheriff at a dentist's. The dentist couldn't give me any anesthetic because I was pissed out of me mind (i.e. drunk beyond belief). So he had to rip out what was left of the tooth and put a false one in, and the next day I spent a couple of hours in the nick (prison). The boys had chartered me a plane because they had to leave on an earlier flight. The sheriff took me out in the law car, and he puts me on the plane and says: "Son, don't ever dock in Flint, Michigan, again." I replied: "Dear boy, I wouldn't dream of it." And I was lisping around the new tooth. AH-HAHA HAHAHA!
By now I had learned how destructive we'd all been. During the merriment someone had upset all the fire extinguishers and turned them on all the cars in the car park. Six of them had to have new paint jobs; the paint all peeled off. We had also destroyed a piano. Completely destroyed it. Reduced it to kindling. And don't forget the carpet. And the Lincoln Continental in the bottom of the pool. So I got a bill for $24,000. AH-HAHAHAHA! I wasn't earning half that on the tour, and I had spent everything by the time I had got to Flint, Michigan. I was in debt up past me eyebrows before this happened. Luckily, Herman's Hermits and the boys split it up; about thirty of us all gave a thousand dollars each. It was like a religious ceremony as we all came up and dropped a thousand dollars into a big hat and sent it off to the Holiday Inn with a small compliments card with "BALLS" written across it — and the words, "See you soon" Ah-ha-ha-HA-HA Ha ho-HAHAHA!"
Keith Moon (23/08/1946 - 07/09/1978)
|
|
Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.
Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα. |
||
|
The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com) |
||
