|
|
||
|
|
||
|
EVENTS
|
COVER STORY "HEAR MY NAME, TAKE A GOOD LOOK ..." TEN: A PEARL JAM CLASSIC!
Η δεκαετία του '90 είναι μία "παρεξηγημένη" δεκαετία από το ακροατήριο της Κύπρου και της Ελλάδας. Κι αυτό γιατί τα "κλασσικά" ακούσματα που κυριαρχούσαν στο rock/metal φαντασιακό της περιοχής μας υποχώρησαν ραγδαία, για να πραγματοποιήσουν μία απρόσμενη ολική επαναφορά μόλις τα τελευταία χρόνια. Η εμφάνιση του ρεύματος της grunge μουσικής στις αρχές της δεκαετίας του '90, "σηματοδότησε" την αρχή του τέλους μίας "λαμπερής" εποχής και την "προσγείωση" σε ένα διαφορετικό κόσμο, σκληρό και ρεαλιστικό. Ο νέος κόσμος μας έδωσε μερικά αριστουργήματικά albums, όπως αυτό το οποίο έχουμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο παρών τεύχος. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου οπαδό της grunge μουσικής. Με το 'Ten' των Pearl Jam έχω όμως μία ιδιαίτερη σχέση: είναι ένα από τα 3-4 albums που μου έκαναν "παρέα" σχεδόν καθημερινά τα λίγα χρόνια που "έστοιβα" το μυαλό μου σε έναν μίζερο, αφιλόξενο, "γκρίζο" τόπο. Δεν το "άκουγα". Ζούσε μέσα μου! Άρα θα μου ήταν αδύνατο να γράψω κάτι γι' αυτό που να έβγαζε πραγματικό νόημα. Είμαι τυχερός όμως! Ένας πολύ καλός προσωπικός φίλος, το πρώτο άτομο που γνώρισα όταν έφτασα στο νησί πριν από πολλά χρόνια, είναι "ειδικός" στο θέμα! Όχι μόνο γιατί παρακολουθεί συστηματικά όλα τα συγκροτήματα της grunge σκηνής, αλλά και γιατί είχε την τύχη να ζήσει από κοντά την άνοδο και την πτώση της, στη χώρα που έγιναν όλα! Ο Γιώργος λοιπόν μας ξεναγεί στα καταπληκτικά "μονοπάτια" του 'Ten'. Εγώ πρόσθεσα μόνο τις photos (με τις ευχαριστίες μου στους φωτογράφους στους οποίους και ανήκουν!), καθώς και μερικά χαρακτηριστικά clips. Διαβάστε το άρθρο του Γιώργου και ακούστε ολόκληρο το album, ακόμα και αν δε σας απασχόλησε ποτέ η grunge μουσική. Αξίζει! The Editor
Με αρχή να γίνεται στο Seattle από μια χούφτα μουσικούς που αλληλοεπηρεαζόντουσαν (ε δεν έχει και τίποτα άλλο να κάνεις εκεί από το να πηγαίνεις από rock club σε rock club και να ακούς τη μουσική των φίλων σου), και μια δισκογραφική εταιρία (C/Z Records) που έψαχνε για κάτι καλό, αρχικά ήταν οι Green River, οι Malfunkshun, οι Soundgarden, οι Melvins, οι Skin Yard και οι U-Men που έδωσαν τη στροφή στον πιο αργό, σχεδόν τσιριχτό και αμελωδικό ήχο της κιθάρας, συνδιασμένο με μιας μορφής punk φωνή επηρεασμένη από το indie κίνημα της εποχής. Συγκεκριμένα, στο δίσκο 'Deep Six' (C/Z Records), ήταν η πρώτη φορά που αποτυπονώταν ο βαρύς αυτός ήχος, που λίγα κοινά είχε να κάνει με τα μεγάλα κινήματα της εποχής.
Περί τα τέλη της δεκαετίας όμως, ήταν οι Nirvana που θα έκαναν την grunge γνωστή, και μετά από ένα εντελώς απαρατήρητο πρώτο άλμπουμ, έβγαλαν το κλασσικό πια 'Nevermind', με το τραγούδι θρύλο 'Smells Like Teen Spirit'. Αυτό ήταν και το έναυσμα για να αρχίσουν οι μπουχτισμένοι μεταλλάδες να ψάχνουν για άλλα τέτοια συγκροτήματα, και να βρουν τους καταπληκτικούς Alice in Chains, τους αμίμητους Soundgarden, και φυσικά τους άπαιχτους Pearl Jam.
Αν και οι Pearl Jam είχαν βγάλει το 'Ten' πριν τους Nirvana, χρειάστηκε ένας ολόκληρος χρόνος για να μπουν κι αυτοί στο παιχνίδι των charts (κάλλιο αργά παρά ποτέ και ότι θες λέγε!). Μέχρι τότε όμως, η grunge είχε γίνει η mainstream rock, με πολλά συγκροτήματα να επηρεάζονται και να προσπαθούν να καβαλήσουν και αυτά το κύμα. Το 'Ten' ξεχωρίζει όμως, και προσωπικά το θεωρώ ως ένα masterclass στο είδος, με στίχους και μουσική που ισχύουν μέχρι σήμερα. Ένα άλμπουμ που οδήγησε το Rolling Stone magazine να περιγράψει τον τραγουδιστή τους σαν a ragged, enraged mongrel blend of Robert Plant and James Hetfield, και πιστέψτε με, αυτό τα λέει όλα.
Αν και δε θυμάμαι την πρώτη ακρόαση του άλμπουμ, θυμάμαι ότι ήταν αυτό που είχα πάρει κρυφά από τους παλιούς στο Κέντρο Εκπαίδευσης και το άκουγα όποτε έβρισκα λίγη ώρα μέσα στο θάλαμο, και το βράδυ μετά το σιωπητήριο. Οι ήχοι του συνθέτουν ένα περίτεχνο σχέδιο πάνω σε ένα πάπλωμα μελωδιών και μπάσων που ακόμα και σήμερα, όποτε το ακούω, με μεταφέρει σε μια ονειρική διάσταση...
Αρχίζοντας με το 'Once', οι Pearl Jam οριοθετούν τη σχέση του άλμπουμ με τον ακροατή αρχίζοντας με απαλές μελωδίες οι οποίες γρήγορα αντικαθιστούνται από τη θρηνητική φωνή του Eddie, και τα περίτεχνα, συμπεριπλεκόμενα fills των δύο κιθάρων, οι οποίες παίζουν σεκόντο σε ένα καταπληκτικό bass riff.
Το Τen συνεχίζει με το 'Even Flow', ένα από τα δύο πιο διάσημα και αναγνωρίσιμα κομμάτια του γκρουπ. Εδώ το μπάσο έχει πάρει δεύτερο ρόλο, και οι κιθάρες περιπλέκονται ακόμα περισσότερο η μία μέσα στην άλλη, δίνοντας στον ακροατή την αίσθηση ότι κολυμπά μέσα σε μια ήρεμη θάλασσα ήχων, που ετοιμάζεται να γίνει τρικυμισμένη.
Το τρίτο κομμάτι είναι το 'Alive', το δεύτερο πιο διάσημο κομμάτι του γκρουπ. Εδώ ένα απλό κιθαριστικό riff χαϊδεύει τα αυτιά του ακροατή, και συνοδεύεται από ένα εξίσου απλό bass riff, που όμως συναθροίζονται για να γεμίσουν το ένα το άλλο και να δημιουργήσουν ένα ήχο που με τη φωνή του Eddie προκαλούν αισθήματα ανατριχίλας..
|
LATEST NEWS
No flash player!It looks like you don't have flash player installed. Click here to go to Macromedia download page.
 Και η τρικυμία φτάνει με τη μορφή του 'Why Go'. Ένα syncopated riff με fills επηρεασμένα από funk, και τη φωνή του Eddie να μας παρασύρει όλο και περισσότερο σε ένα ταξίδι προς τον κάτω κόσμο...!
Και ξανά ηρεμία. Μια από τις αγαπημένες μου μπαλάντες, το 'Black' στρώνει ένα βελούδινο μοτίβο πάνω στο οποίο ο Eddie χαμηλώνει τους τόνους και μας μεταφέρει σε ένα ονειρικό κόσμο. Ότι πιο κοντινό σε love song μπορεί να προσφέρει το album!
Οι τόνοι αλλάζουν και πάλι. Το 'Jeremy' είναι ένα τραγούδι που, όπως και ο ήρωας του, ξεσπά σε γρήγορα τέμπο με κιθαριστικές εναλλαγές που μέχρι τώρα θα καταλάβατε ότι είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ιδιόμορφου ήχου του γκρουπ.
Το ανέβασμα-κατέβασμα συνεχίζει με μια σύνθεση ('Oceans') που θυμίζει πολύ το προηγούμενο συγκρότημα του κιθαριστικού ντουο του γκρουπ, τους Mother Love Bone. Οι συγχορδίες μπορεί να είναι απλές και πάλι, αλλά το ατμοσφαιρικό αποτέλεσμα είναι εξαίσιο!
"What the fuck is this world - Running to, you didn't - Leave a message, at least I - Coulda' learned your voice one last time " Με αυτούς τους στίχους ανοίγει ακόμα ένα από τα γρήγορα κομμάτια του δίσκου ('Porch'). Η φωνή του Eddie πάλι σμίγει με τις κιθάρες και το μπάσο για να δώσει μια αίσθηση του επείγοντος, και μια ρευστότητα στις αισθήσεις, όπως μόνο οι Pearl Jam μπορούν να κάνουν..
Και από την αίσθηση του κατεπείγοντος, ο Eddie και η παρέα του μας ξεκουράζουν και πάλι τραγουδώντας μας I don't question, our existence - I just question, our modern needs. Ένα από τα πιο πεσσιμιστικά τραγούδια του δίσκου ('Garden'), αλλά και ένα από τα πιο μουσικά περίπλοκα. Τα σκαμπανεβάσματα του δίσκου αντικατοπτρίζονται με μαεστρία μέσα στο μικρόκοσμο του τραγουδιού αυτού, και οι αισθήσεις κυριολεκτικά παθαίνουν κορεσμό, από την ανεπαίσθητη πότε και βίαιη άλλοτε, ηχητική επίθεση του κομματιού!
Η ανελέητη ηχητική επίθεση συνεχίζεται ('Deep'). Οι ήχοι περιπλέκονται περισσότερο, τα syncopations είναι πια φανερά, τα περίεργα μέτρα είναι η νόρμα και η φόρμουλα είναι μοναδική. Τα λόγια ωχριούν και μένει μόνο το άκουσμα
Το τελευταίο κομμάτι του δίσκου ('Release') δεν απογοητεύει. Χωρίς να είναι μια από τα ίδια, επαναφέρει τον ακροατή στα ίδια επίπεδα με την είσοδο του στο άλμπουμ. Καθησυχάζει και ταυτόχρονα τον προειδοποιεί I am myself, like you somehow - I'll ride the wave where it takes me - I'll hold the pain...Release me...!"
Το Ten είναι μια ηχητική πανδαισία, η οποία προσφέρει στις αισθήσεις. Κατ εμένα είναι ένα must-buy άλμπουμ το οποίο με το χρόνο απλά γίνεται καλύτερο, όπως ένα καλό κρασί...." Γιώργος "Is something wrong?" she said Of course there is "You're still alive," she said Oh, and do I deserve to be? Is that the question? And if so...if so...who answers...who answers...?
|
|
Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.
Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα. |
||
|
The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com) |
||
