Accept's Setlist (see right column!):

Metal Heart

Midnight Mover

Living For Tonite

Restless And Wild

Son Of A Bitch

Losers And Winners

London Leatherboys

The Abyss

Run If You Can

Teutonic Terror

Breaker

Bulletproof

Neon Nights

Guitar Solo

Up To The Limit

Bass Solo

Demon’s Night

Turn Me On

Monsterman

Burning

Princess Of The Dawn

I’m A Rebel

Fast As A Shark

Balls To The Wall

Band Performance: 9/10

Sound: 9/10

Crowd Participation: 7/10

Επόμενοι στη σειρά ήταν οι Δανοί Volbeat. Τους γνώριζα κυρίως από το γεγονός ότι τους είχαν προσκαλέσει ως support σε παλιότερη περιοδεία τους οι Metallica. Αυτό σήμαινε ότι ήταν ένα εγγυημένα πολύ καλό live συγκρότημα! Το Metallica -rockabilly όμως που παίζουν δε με είχε ποτέ "ιντριγκάρει" ιδιαίτερα. Είπα λοιπόν ότι αυτή ήταν η κατάλληλη ευκαιρία για "ανεφοδιασμό" .... Big, huge mistake!

Από τις πρώτες νότες του 'The Human Instrument' φάνηκε ξεκάθαρα ποιο ήταν το πραγματικό "αφεντικό" της  ημέρας! Ο ήχος ξαφνικά "καθάρισε" και ένα wall of sound μας "πέταξε" μερικά μέτρα παραπέρα! Αυτοί μάλλον θα είχαν κάνει soundcheck!!! ...

"Καταβρόχθισα" βιαστικά κάτι "κοψίδια" που είχα αγοράσει, και με τη μπύρα στο χέρι κατευθύνθηκα ξανά προς τη σκηνή, αν και δε μπόρεσα να φτάσω πολύ μπροστά. Κι αυτό γιατί οι Volbeat, αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστοί στα μέρη μας, είναι εξαιρετικά δημοφιλείς στην Ευρώπη! Ειδικά στις γυναίκες ...

Moving on (χε χε), οι Volbeat "είναι" απλά οι μοντέρνοι Metallica σε ότι αφορά τις live εμφανίσεις. Αυτός ο stomping ρυθμός που χαρακτηρίζει τη μουσική τους μεταφράζεται σε μία απίστευτη δυναμική πάνω στη σκηνή. Ο Paulsen "αποπνέει" ένα authority ως frontman, που δεν είχα ποτέ ξαναδεί από τον καιρό που ένας "νεαρός" με το όνομα James Hetfield με είχε "κολλήσει στον τοίχο" τον Ιούνιο του 1993. And this is a big statement!

Ο Paulsen όμως δεν είναι απλά μία "κόπια" του Hetfield, όπως και το υπόλοιπο συγκρότημα δεν είναι μία "κόπια" των Metallica. H σημαντικότερη τους διαφορά είναι ότι οι Volbeat στη σκηνή διαθέτουν και την "ευρωπαϊκή" αίσθηση της διασκέδασης. Δε θα πάρουν στα σοβαρά τον εαυτό τους, θα κάνουν τα αστεία τους, (η διασκευή στους Cannibal Corpse στο πιο κάτω clip ήταν ένα από τα highlights του festival!) χωρίς όμως να γίνονται "καραγκιόζηδες"!

Σε γενικές γραμμές οι Volbeat ήταν το συγκρότημα που "κέρδισε" τους περισσότερους νέους οπαδούς στο festival. I will be a first-day buyer του επερχόμενου νέου τους album 'Beyond Hell/Above Heaven', και απ'ότι διάβασα/άκουσα θα υπάρχουν πολλοί περισσότεροι! Αυτό σημαίνει μεγάλο συγκρότημα, και γι' αυτό γίνονται άλλωστε οι live εμφανίσεις ... για να τους γνωρίσουμε καλύτερα και να μας "κερδίσουν". Μην ξεχνάμε τα βασικά!

Κατά τη διάρκεια της εμφάνισης των Volbeat άρχισε να πέφτει ψιλόβροχο, αλλά από κάτω επικρατούσε πανικός! Ειδικά στη διασκευή του 'I Only Wanna Be With You', "χάθηκε η μπάλα", άλλο ένα από τα μεγάλα highlights του festival. Όχι ότι στα 'Guitar Gangsters & Cadillac Blood', 'A Garden's Tale' και 'Still Counting' (στο οποίο "χώρεσαν" και λίγο Raining Blood προς τεράστια ικανοποίηση του editor), ήταν πολύ πιο "ήσυχα" ... This was the day of the Volbeat!!!

Setlist :

The Human Instrument

Radio Girl

Sad Man’s Tongue

Hallelujah Goat

Mary Ann’s Place

I Only Want to Be With You (Dusty Springfield cover)

Boa

Pool of Booze, Booze, Booza

A New Day

Guitar Gangsters & Cadillac Blood

A Warrior’s Call

The Garden’s Tale

Still Counting

Band Performance: 9/10

Sound: 10/10

Crowd Participation: 9/10

Setlist choice: 9/10

Well ... Manowar, σκεφτόμουν ότι θα μπορούσα απλά να αντιγράψω ένα live report του ελληνικού Metal Hammer από τις παλιές συναυλίες τους στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και δε θα είχαν αλλάξει πολλά πράγματα (και τα καλά και τα άσχημα!). Οι Manowar ήταν το συγκρότημα που συζητήθηκε περισσότερο στα πηγαδάκια του festival μετά την ξαφνική ανακοίνωση των διοργανωτών ότι δε θα ήταν οι headliners της πρώτης μέρας. Ήταν πραγματικά άδικο για τους (πάρα πολλούς) φίλους τους που είχαν ήδη πληρώσει εισιτήριο να γίνει μία τέτοια αλλαγή τελευταία στιγμή, και υπήρχαν έντονες (δικαιολογημένες) διαμαρτυρίες.

Το τι ακριβώς έγινε δεν το ξέρω, αλλά υπήρχε έντονο animosity μεταξύ Manowar και διοργανωτών το οποίο επιβεβαιώθηκε από κάποια λόγια το DeMaio τόσο εκείνο το βράδυ, όσο και στο Sonisphere Bulgaria από ότι έμαθα. Σε κάθε περίπτωση οι Manowar, αφού πρώτα "σήκωσαν" έναν τοίχο από ηχεία στη σκηνή,  εμφανίστηκαν μέσα σε γενικό ενθουσιασμό κατά τις 7.20 με το ... 'Manowar' !

Το συγκρότημα ήταν σε άψογη φόρμα, ο ήχος μια χαρά, και η βροχή που έπεφτε λίγο πιο δυνατά κατά τη διάρκεια της εμφάνισής τους έδινε μία ακόμα πιο "επική" διάσταση στη  μουσική! Τα υπόλοιπα είναι λίγο πολύ "γνωστά". Το setlist ήταν "συζητήσιμο", αφού επικεντρωνόταν στις νεότερες κυκλοφορίες του συγκροτήματος. Ευτυχώς έπαιξαν και τα εννιά προγραμματισμένα κομμάτια τους, γιατί στη Βουλγαρία έπαιξαν μόνο επτά! Είχαμε επίσης τις γνωστές "manowarιες" του DeMaio, και τη διασκευή του 'Heaven and Hell' ως φόρο τιμής στο Dio, μέρος μίας ιστορίας που τους έχει φέρει σε διαφωνία με τη Wendy Dio, αν και όλα αυτά δεν είναι τις ώρας.

Θα μπορούσε να ήταν και ένα λίγο "συνηθισμένο gig αυτό για εμένα, αν δεν υπήρχε αυτός ο μεγάλος τραγουδιστής με το όνομα Eric Adams! Με διαφορά ο καλύτερος τραγουδιστής του τριημέρου (o Araya εξαιρείται φυσικά, χαχαχαχα, just joking!). Η φωνή του δεν έχει "χάσει" τίποτα με το πέρασμα του χρόνου, μου φάνηκε μάλλον καλύτερος και με μεγαλύτερο κέφι απ'ότι παλιά ! Ειδικά στις εκτελέσεις των 'Kings of Metal' και 'House of Death' (το αγαπημένο μου κομμάτι από την "πρόσφατη" δισκογραφία τους) "τσάκιζε κόκαλα"!

Είχα όμως την τύχη να "ανακαλύψω" το "μυστικό" της "νεανικότητάς" του! Στεκόμουν μπροστά στη σκηνή, και σε μία γωνία από την οποία μπορούσα (εντελώς τυχαία) να βλέπω μέσα από τα ηχεία μέρος του backstage. Υπήρχε λοιπόν εκεί μία κοπέλα με ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι, "στρατηγικά τοποθετημένη" καθ' όλη τη διάρκεια της συναυλίας. Κάθε δύο-τρία κομμάτια, όταν "έπαιζαν" τα solos, ο Adams έκανε τη "βόλτα" του πίσω από τα ηχεία, η κοπελιά του γέμιζε το ποτήρι, αυτός το "κατέβαζε" τσακ-μπαμ και επέστρεφε δυνατότερος! Τι κρασί ήταν αυτό; Αν το συνδυάσω με αυτή την ιστορία, πρόκειται μάλλον για το Ιταλικό ... Amarone della Valpolicella!

Πέρα βέβαια απ'όλα αυτά, για ένα και μόνο λόγο είχα βρεθεί εγώ μπροστά μπροστά στη συναυλία των Manowar. Γιατί ήξερα από πριν πιο θα είναι το τελευταίο κομμάτι: 'Black Wind Fire and Steel'. Need I say more?

Setlist :

Manowar

Call to Arms

Kings of Metal

Hand of Doom

Warriors of the World United

Heaven and Hell (Black Sabbath cover)

House of Death

Thunder in the Sky

Black Wind, Fire and Steel

Band Performance: 8/10 (Eric Adams 9/10)

Sound: 9/10

Crowd Participation: 9/10

Setlist choice: 7/10

Last but not least ... the mighty Accept. Έχω γράψει πολλές φορές στο παρελθόν ότι οι Γερμανοί είναι ένα πολύ αγαπημένο μου συγκρότημα! Το πρώτο metal album που  αγόρασα στη ζωή μου ήταν το 'Metal Heart' και ακόμα πιστεύω ("ευλογώντας τα γένια μου"!) ότι ήταν μία πολύ "εμπνευσμένη" επιλογή για ένα "πιτσιρίκι"! Δεν τους είχα δει ποτέ live, οπότε θα ήταν μία συγκινητική εμπειρία για μένα σε κάθε περίπτωση. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα και πολλά πράγματα ... είναι δύσκολο να ακούσεις / σκεφτείς / συνειδητοποιήσεις τους Accept χωρίς τον U.D.O., ειδικά αν είσαι παλιός fan του συγκροτήματος. Από την άλλη υπήρχε μία γενικότερη "γκρίνια" από τους πολυάριθμους οπαδούς των Manowar που θα προτιμούσαν τις τελευταίες δύο ώρες της πρώτης μέρας να παίζει το αγαπημένο τους συγκρότημα και όχι οι Γερμανοί, τους οποίους έτσι κι αλλιώς πολλοί μικρότεροι δεν γνώριζαν καν (αστείο φυσικά αν σκεφτείς ότι οι Accept ήταν στα 80s τόσο δημοφιλείς όσο οι Manowar, στον Ευρωπαϊκό χώρο τουλάχιστον και ειδικά στην Ιαπωνία)!

Κάθε σκέψη, κάθε αμφιβολία, κάθε δισταγμός για το συγκρότημα διαλύθηκε όμως από την πρώτη στιγμή της καταιγιστικής εισόδου τους στη σκηνή! Οι πρώτες νότες του "Slavonic March' σημαίνουν πάντα γα τους "μυημένους" ένα μόνο πράγμα: την εισαγωγή του 'Metal Heart'! Μετά την πρώτη "καταιγίδα", ακολούθησαν "καπάκι" τα 'Midnight Mover' και 'Living for Tonite' από το ίδιο album ... and they never looked back!

Αυτό που μου έκανε τρομερή εντύπωση στην εμφάνιση των Accept δεν ήταν τόσο η πραγματικά πολύ καλή παρουσία του Mark Tornillo, που αντικατέστησε επάξια τον UDO, αλλά κυρίως η φοβερή τριάδα των γερόλυκων (Wolf - Herman - Peter)! Πόσες φορές έχουμε δει συγκροτήματα "μεγαλύτερης" ηλικίας να "σέρνονται" πάνω στη σκηνή και εμείς να είμαστε εκεί για να λέμε απλά ότι τους είδαμε μία φορά στη ζωή μας; Ε, καμία σχέση!

Οι Accept ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΑΝ κάθε δευτερόλεπτο της συναυλίας ... περνούσαν πραγματικά καλά! Με μπροστάρη τον "θεό" Wolf, χαμογελούσαν και διασκέδαζαν σαν 18χρονοι που είχαν μόλις ξεκινήσει την καριέρα τους! Διάβασα σε μία πρόσφατη συνέντευξη του Wolf ότι για κάποιο ανεξήγητο λόγο αυτή η "μορφή" του συγκροτήματος, έχει περάσει σε ένα "διαφορετικό επίπεδο" τόσο εμφανισιακά όσο και συνθετικά! Πραγματικά, ποτέ δεν περίμενα ότι θα δω live τους Accept το 2010 και θα έχουν τέτοια ζωντάνια και απόδοση!

Δε θα πω πολλά περισσότερα, απλά στο encore τους, μετά από το τεράστιο setlist που μπορείτε να διαβάσετε εδώ αριστερά, έπαιξαν 'I'm A Rebel', 'Fast As A Shark', και 'Balls To The Wall'! Κάθε επιπλέον σχόλιο είναι περιττό...

to be continued...