SONISPHERE ROMANIA

PART II:

METAL THRASHING MAD!

Saturday the 27th of June 2010! Γι' αυτή ακριβώς την ημέρα βρισκόμασταν εδώ! Τα φοβερά shows που είδαμε την Παρασκευή και την Κυριακή ήταν απλά ένα "added bonus" γιατί ... "for the first time in history" ... 'The Big Four' of thrash metal were playing together ... και 35.000 κόσμος από όλοι την Ευρώπη "jam-packed" την RomExpo για να ζήσει την εμπειρία και να τα τη διηγείται στη συνέχεια ... στα δισέγγονά του!   

Η δεύτερη μέρα ήταν ακόμα πιο εύκολη από την πρώτη, γιατί γνωρίζαμε πια όλα τα "κατατόπια"! Μία καλή ξεκούραση χρειάστηκε μόνο το πρωί, γιατί, όπως ήταν ολοφάνερο, για όποιον ήθελε πραγματικά να ζήσει ολόκληρο το festival, θα έπρεπε να το "χειριστεί" ως ένα "μαραθώνιο" με ενδιάμεσα headbanging "sprints"! Ήθελε επιμονή, resources και "έξυπνο" χειρισμό του χρόνου. Και φυσικά  ... αλκοόλ "με μέτρο", γιατί αλλιώς μετά το δεύτερο συγκρότημα δε θα θυμόσουν τίποτα, οπότε δεν είχε νόημα!

Μετά από ένα μικρό "ζέσταμα" με τους Ρουμάνους 'Vita de Vie', που έδωσαν ότι καλύτερο είχαν, η ώρα είχε φτάσει για την εμφάνιση του λιγότερο "γνωστού" ή δημοφιλούς (στη νεότερη γενιά) συγκροτήματος από τους 'Big Four', των Anthrax! Στο σημείο αυτό καλό είναι να θυμίσω (επειδή εξακολουθώ να διαβάζω άσχετες συζητήσεις και σχόλια πάνω στο θέμα!) ότι οι Anthrax είναι μέλος της 'Big Four' "παρέας" όχι γιατί υπήρξαν καλύτερο thrash metal συγκρότημα από τους Exodus, Testament ή Overkill. Hell, αν συζητάμε για ποιότητα, μπορεί οι τρεις τελευταίοι να είναι καλύτεροι ακόμα και από τους Megadeth! Απλά, ήταν ένα από τα συγκροτήματα που "ξεκίνησαν" την "ιστορία", όπως την περιγράψαμε αναλυτικά στο πολλαπλό αφιέρωμά μας! Κάποια στιγμή, περίπου στο 1986, ο όρος χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει τα τέσσερα εμπορικότερα συγκροτήματα της thrash την εποχή εκείνη ... και έμεινε! Ας μην το συζητάμε άλλο λοιπόν! 

Φυσικά για όλα αυτά φταίνε και οι ίδιοι οι Anthrax, που τα τελευταία δέκα - δεκαπέντε χρόνια έχασαν την "σειρά" τους με συνεχές εναλλαγές τραγουδιστών! Ο Joey Belladonna ήρθε όμως "πίσω" την κατάλληλη στιγμή, και όπως αποδείχτηκε και από τη συναυλία, ήταν η σωστή κίνηση! Από τις πρώτες νότες της έναρξης με το 'Caught In A Mosh', η χαρακτηριστική φιγούρα και φωνή του Joey μας έδωσε να καταλάβουμε "who's the boss"!

Κανονικά, σε αυτό το sliced "κομμάτι" συναυλίας 45 λεπτών δε θα έπρεπε να έχουν προλάβει να κάνουν και πολλά! Οι Anthrax είναι όμως ένα από αυτά τα συγκροτήματα που "στη μέρα τους" είναι από τα καλύτερα και διασκεδαστικότερα live συγκροτήματα! Τονίζω το δεύτερο, γιατί σε αντίθεση με το west coast vibe των υπόλοιπων τριών συγκροτημάτων, φέρνουν στην σκηνή και λίγη νεουορκέζικη "αλητεία"! Γελάνε, τρέχουνε, διασκεδάζουν, το ευχαριστιούνται πραγματικά!

Όλη η παρέα (Joey, Scott, Charlie, Frank, Rob) έμοιαζαν σε ενεργητικότητα με 18χρονα σχολιαρόπαιδα που είχαν το πρώτο τους "big reak" σε μεγάλο live event. Και κατά κάποιο παράξενο τρόπο έτσι ήταν! Μόνο που κομματάρες σαν το 'Be All and All' είχαν γραφτεί μερικές δεκαετίες πριν! Αν ήταν εκεί και ο Dan Spitz, τότε μπορεί να ζούσαμε στιγμές σαν και αυτές, που έχουν περάσει πια στην ιστορία της rock μουσικής!

Και έτσι όμως ήταν φοβερά! Ειλικρινά δεν περιμέναμε τόσο καλή εμφάνιση! Ιδιαίτερα στα 'Antisocial' και 'Indians' ο κόσμος συμπεριφερόταν σα να βρίσκεται στο τέλος και όχι στην αρχή του festival! Στο 'Indians' ειδικά (δείτε το πιο πάνω "shaky" clip) έγινε ο "κακός χαμός"! Στο τέλος του 'Indians' είχαμε και τη σχετική αφιέρωση στο Dio με το 'Heaven and Hell'. Αν και η εκτέλεση ήταν "έτη φωτός" καλύτερη από αυτή των Manowar (bar Adams πάντα), νομίζω ότι και ο "Θεός" ο ίδιος θα έχει βαρεθεί να του αφιερώνουν το ίδιο κομμάτι και θα προτιμούσε να ακούσει και κάτι άλλο από την τεράστια δισκογραφία του!

Μα τελικά ήταν μόνο 45 λεπτά; Σύμφωνα με το ρολόι μου ναι, εμένα μου φάνηκαν πολύ περισσότερα, το σετ ήταν τόσο "γεμάτο" και τόσο καλοπαιγμένο! Fittingly, το συγκρότημα "έκλεισε" με τα 'Metal Thrashing Mad' και 'I am the Law', μέσα σε ασταμάτητο headbanging, βάναυσο moshpit και γενική αποθέωση! ΠΑΝΑΞΙΟΙ!

Setlist :

Caught in a Mosh

Got the Time

Madhouse

Be All, End All

Antisocial

Indians( with Heaven and Hell cover)

Medusa

Metal Thrashing Mad

I Am The Law

Band Performance: 10/10

Sound: 9/10

Crowd Participation: 9/10

Setlist choice: 8/10

Όπως έχουν πει πάρα πολλοί πριν από εμένα, ο Mustaine θα ήταν ο καλύτερος άνθρωπος στον κόσμο αν δεν άνοιγε ποτέ το στόμα του! Όπως όμως γνωρίζουμε όλοι πια, πρόκειται για έναν σωματικά και ψυχολογικά ταλαιπωρημένο άνθρωπο, που η πρόσφατη "συνάντησή" του με τον Χριστιανισμό τον βοήθησε τουλάχιστον να "ηρεμήσει" σε σχέση με τις καταχρήσεις που τον σκότωναν. Για τον Mustaine, το 'Big Four' event ήταν μία πραγματική ευλογία ... τον βοήθησε να "επικοινωνήσει" ξανά με όλα τα παιδιά των Metallica, και να "ξανακτίσει" κάποιου είδους "φιλική σχέση" μαζί τους, κάτι που δε θα έκανε ποτέ με δική του πρωτοβουλία.

Έτσι λοιπόν, περίπου στις 6 το απόγευμα ο "εξαγνισμένος" και ασπροφορεμένος Dave έκανε την εμφάνισή του στη σκηνή της RomExpo μαζί με τους υπόλοιπους Megadeth. Ύψωσε το χέρι του με το άσπρο long wristband (σε ευθεία αντίθεση με το αντίστοιχο μαύρο του Hetfield!) στον αέρα, και το συγκλονιστικό riff του 'Holy Wars', μας διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα! Μέχρι εκεί όμως ... τα φωνητικά του Dave, τουλάχιστον στην αρχή, ήταν "ανύπαρκτα", και κατά κάποιο τρόπο το γεγονός αυτό "σκότωνε" και τα κομμάτια.

Μουσικά βέβαια η μπάντα ήταν απλά "άπαικτη"! Ο Dave Ellefson, φρέσκος και αυτός ξανά στο συγκρότημα, το διασκέδαζε ιδιαίτερα. Υπεράνω όλων όμως ο "εξωγήινος" Broderick, που μαζί με τον Mustaine αποτελούν χωρίς αμφιβολία ένα από τα καλύτερα κιθαριστικά δίδυμα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στο χώρο της rock μουσικής ... απλά δείτε τι κάνουν στο 'Hangar 18' στο πιο κάτω clip!

... γιατί ο Mustaine μπορεί να έχασε την (όποια) φωνή είχε, αλλά την τέχνη του την ξέρει πολύ καλά, τόσο στη ρυθμική, όσο και στα solos: "ζωγράφιζε" συνέχεια! Το κοινό ήταν και πάλι ενεργητικότατο, ενώ υπήρχαν και αρκετοί φανατικοί "Megadethians" που έκαναν αισθητή την παρουσία τους, όπως μπορείτε να δείτε και στην πιο κάτω photo!

Όσο περνούσε ο χρόνος, η φωνή του Dave βελτιωνόταν, και το απολαμβάναμε περισσότερο! Προσωπικό highlight ήταν η εκτέλεση του 'In My Darkest Hour', ένα κομμάτι που ο Dave το έχει γράψει για τον Cliff Burton και με έχει "επηρεάσει" πολύ όταν το άκουσα σε (αρκετά) μικρή ηλικία. Η "σφαγή" όμως έγινε (as expected) στα 'Symphony of Distruction' και 'Peace Sells'!

O Dave μας χαιρέτησε ευχαριστώντας μας και αποκαλώντας τους Megadeth "MY band" (χαχαχαχαχαχα, αμ πως;), και "εκλεισε" με το "υπερηχητικό" 'She Wolf' από το υπέροχο (και criminally underrated) album 'Cryptic Writings', ενώ από κάτω είχαμε "λιώσει" στο headbanging και στο χοροπηδητό! Μία μικρή "επιστροφή" του 'Holy Wars' μας αποτελείωσε!

Με λίγα λόγια, η εμφάνιση των Megadeth ήταν λίγο πολύ όπως την περίμενα ... "αριστοκρατική", τεχνική, "super-polished"! Είχες την αίσθηση ότι ο Mustaine και η παρέα του έδιναν ένα είδος θεατρικής παράστασης, δε "ζορίζονταν", άφηναν τις (απίστευτες) ικανότητές τους να "μιλήσουν". OK τα φωνητικά ήταν πάντα ένα πρόβλημα ... αλλά με τι θα είχαμε να ασχολούμαστε σε αυτό τον κόσμο αν δεν τραγουδούσε και αν δε "μίλαγε" γενικότερα ο Dave; Bless him!! 

Setlist:

Holy Wars... The Punishment Due

Hangar 18

Head Crusher

In My Darkest Hour

Skin O' My Teeth

A Tout Le Monde

Hook In Mouth

Trust

Sweating Bullets

Symphony Of Destruction

Peace Sells

She-Wolf (with Holy Wars Reprise)

Band Performance: 10/10 (bar vocals!)

Sound: 9/10

Crowd Participation: 9/10

Setlist choice: 8/10

(συνέχεια στη διπλανή στήλη)

                The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)