|
|
||
|
|
||
|
|
SONISPHERE ROMANIA PART III: 'ICH WILL' ... MORE!!!
Η τρίτη και τελευταία μέρα του festival, ήταν το "added bonus" για όλους μας! Κανένας δε θα είχε παράπονο αν το festival τελείωνε το μνημειώδες προηγούμενο βράδυ, αλλά το συγκεκριμένο Sonisphere festival, μαζί με αυτό της Κωνσταντινούπολης, ξεχώριζαν γι αυτή ακριβώς την extra πολυτέλεια ... και όπως αποδείχτηκε, ήταν μία αναπάντεχα επιτυχημένη μέρα!
Όπως είναι φυσιολογικό, ο ανθρώπινος οργανισμός μπορεί να αντέξει ένα "ορισμένο επίπεδο" headbanging. Και μπορεί μερικές γέροντες σαν τον editor να διατηρούνται reasonably fit για να αντέχουν τέτοιους μαραθώνιους, αλλά πολλοί άλλοι δεν άντεξαν! Όπως διάβασα και σε μία άλλη κριτική για το festival: "After the second day wrath I was really exhausted. Two of my buddies could not resist and abandoned the third day concerts. After all the 3rd day was a day of relaxation for me because my neck was hearting, I could not speak so much because my throat was aching, and my legs hurt"! Δεν είχαμε τέτοια προβλήματα εμείς βέβαια, είχαμε Hard Rock Cafι, λογική κατανάλωση μπύρας, free Internet, και το πάρκο του Harestraum για να κάνουμε τις βόλτες μας και να παίρνουμε το οξυγόνο μας! What more can you ask?
The third Sonisphere day was beckoning! Έφτασα μέσα στο ζεστό και υγρό Κυριακάτικο μεσημέρι για να παρακολουθήσω τους Ρουμάνους 'Luna Amara'. Εκεί είχα την τύχη να γνωρίσω και δύο "ντόπια" παιδιά που μου εξήγησαν τους στίχους του συγκροτήματος και με κατατόπισαν αναλυτικά για τη rock σκηνή της Ρουμανίας, αλλά και τη γενικότερη κατάσταση στη χώρα. Όπως είναι φυσικό είχαν και πολλούς γνωστούς και φίλους τους που μένουν στην Κύπρο! I was all pumped up για το πρώτο (διεθνές) συγκρότημα της ημέρας, κάποιους παλιούς αγαπημένους μου ...
Όταν μερικές μόνο μέρες πριν από την έναρξη του festival ανακοινώθηκε ότι οι μπάντες που θα συμπληρώσουν το line-up θα ήταν οι Anathema και οι Paradise Lost, θεώρησα τον εαυτό μου απλά ... κ***φαρδο! Γιατί είναι ένα πράγμα η επιλογή του συγκεκριμένου Sonisphere λόγω της μεγαλύτερης διάρκειάς του και του φθηνότερου συνολικού πακέτου (δείτε review πρώτης μέρας), και άλλο πράγμα να σου κάνουν δώρο τελευταία στιγμή τα δύο μεγαλύτερα βρετανικά metal συγκροτήματα των 90s με ένα από αυτά (τους Lost) να είναι ένα από τα πιο αγαπημένα μου όλων των εποχών!
Δυστυχώς αυτό το added bonus αποτέλεσε για μένα το μόνο αρνητικό (η λιγότερο θετικό αν θέλετε) σημείο ολόκληρου του festival. Για τους Paradise Lost τα έγραψα εδώ. Οι Anathema ήταν σε γενικές γραμμές στην ίδια "κουρούπεττη ηχητική κατάσταση!
Πρώτα απόλα να πούμε ότι υπήρχε αρκετός κόσμος που είχε έρθει να τους δει, ακόμα και αυτή την αρκετά δύσκολη ώρα, κι ενώ οι περισσότεροι ήταν "ήδη νεκροί" από το πρώτο διήμερο, όπως είδατε πιο πάνω. Η ανυπομονησία μεγάλη, και τα χειροκροτήματα πολλά όταν το συγκρότημα έσκασε μύτη! Αφού έκαναν κανένα 20λεπτο να συσταρίσουν καλώδια και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, ξεκίνησαν με το ... Kashmir! Μία πραγματικά εντυπωσιακή και αναπάντεχη εισαγωγή ... αν την ακούγαμε!!! Ειδικά τα φωνητικά δεν υπήρχαν ... κυριολεκτικά!
Τονίζω ότι μπορώ να μιλήσω για τον ήχο όπως ακουγόταν στο σημείο στο οποίο βρισκόμουν, δηλαδή σχεδόν μπροστά στη σκηνή. Είδα clips στο YouTube που το συγκρότημα ακουγόταν υποφερτά. Αλλά πάλι, όλες οι άλλες κριτικές που διάβασα ανέφεραν το ίδιο πρόβλημα. Σε κάθε περίπτωση, το set κύλησε σχετικά ήσυχα, με πολλούς από εμάς από κάτω να κάνουμε νοήματα στο συγκρότημα για τον ήχο (όπως στους Lost!), μπας και γίνει τίποτα! Κρατήστε επίσης και το γεγονός ότι δεν έπαιξαν κανένα (ναι ΚΑΝΕΝΑ!) κομμάτι από το νέο τους album!!!
Δε μπορώ να πω ότι δεν έπαιξε καλά το συγκρότημα (όσο το άκουγα δηλαδή!). Περισσότερο απ'όλα όμως με χάλασε το τέλος. Αστειάκια χαζοπαρέας για τον Hetfield, και ερωτήσεις του στυλ πόσο είναι ρε παιδιά το Αγγλία Γερμανία από τον Vincent! Μόνο που δεν ήμασταν στο Woodstock, δεν πίναμε μπάφους, και εκεί τουλάχιστον τραγουδούσαν next stop is Vietnam!!
Μπορεί να ήταν η ιδέα μου, αλλά όπως και είπα και για τους Lost μου φάνηκε ότι είχαν έρθει κυρίως για τα λεφτά! Μπορεί και να περίμενα απλά πολύ περισσότερα ... διάβασα όμως και αυτό τo review από την πρόσφατη εμφάνισή τους στην Αθήνα με τους Porcupine Tree, και αρχίζω να πιστεύω ότι ίσως να είναι καιρός να αποσυρθούν για λίγο πίνοντας καμία χλιαρή μπύρα, όπως θα έλεγε και ο Οβελίξ ... Setlist : Kashmir Deep Closer Lost Control Empty A Natural Disaster Fragile Dreams Band Performance: 7/10 Sound: 5/10 Crowd Participation: 8/10
Setlist choice:
7/10
Ευτυχώς για εμένα, αμέσως μετά τους
φιλοσοφημένους Άγγλους, ακολούθησαν κάποιοι
"άξεστοι χαζο-Αμερικανοί
με το όνομα Stone Sour. Φυσικά αν δεν ήταν ο Corey Taylor, η παρέα του
(Slipknot), καθώς και κάποιοι άλλοι πολύ γνωστοί συμπατριώτες τους, που
κράτησαν με ενέσεις τη metal/rock μουσική ζωντανή τη "δύσκολη"
προηγούμενη δεκαετία, ο Vincent δε θα έπαιζε ποτέ
ξανά μπροστά σε 30000
κόσμο, αλλά ως γνωστόν η βλακεία είναι ανίκητη! Και είμαι πολύ σκληρός
φυσικά με τους Anathema
ακριβώς γιατί υπήρξαν ένα πραγματικά πρωτοποριακό
συγκρότημα ... τέλος γκρίνιας!
Με τους Stone Sour υπάρχουν δύο περιπτώσεις: Αν τα γούστα σας είναι μόνο
κλασικά ή alternative,
δύσκολα θα ασχοληθείτε μαζί τους. Αν, καλή ώρα σαν κι εμένα, βλέπετε τα
καλά σε όλα τα πράγματα, δε νομίζω ότι θα βρείτε συγκρότημα που να
αποτυπώνει με καλύτερο τρόπο τον μοντέρνο Αμερικανικό rock ήχο! Το
Audio Secrecy που μόλις κυκλοφόρησε, και από το οποίο ακούσατε ήδη στο
δικό μας radio player (σε πρώτη μετάδοση για την Κύπρο όπως πάντα) τα
δύο πρώτα singles, είναι απλά ένα καθαρόαιμο rock άλογο που
με κομμάτια που θα
ακούγονται για πολλά χρόνια!
Στο live τους, δεν είδα τίποτα τίποτα λιγότερο από
αυτό που περίμενα! After all, ο frontman της μπάντας ονομάζεται Corey
Taylor ... enough said. Ειδικά μετά τον σχετικό ξενέρωμα με τους
Anathema, η είσοδος του συγκροτήματος με το Mission Statement μας
χτύπησε σαν ένας παγωμένος κουβάς νερό! Το συγκρότημα "έβγαλε"
τόση ενεργητικότητα στο πρώτο κομμάτι του setlist,
όση δεν είχαν "δώσει" όλοι οι Anathema μαζί σε 40 λεπτά!
Πώς γίνετε τώρα ξαφνικά ο ήχος να "έφτιαξε";
Μήπως λέω, μήπως, είχαν κάνει κανονικό soundcheck; ....
Παλιο - επαγγελματίες Αμερικάνοι ...
... αυτό απoκαλώ εγώ πραγματική live rock εμφάνιση!
Το συγκρότημα να βγαίνει στη σκηνή με τη διάθεση να σε ισοπεδώσει,
τους γνωρίζεις ή όχι, τους έχεις ακούσει ή όχι! Stunning performers.
Period. Ειδικά ο Jim Root, ο τυχερός άντρας της
Cristina Scabbia,
έδωσε τα ρέστα του!
Αντί επιλόγου θα τονίσω
ότι η φετινή χρονιά θα "βγάλει στον αφρό της mainstream rock σκηνής δύο
συγκροτήματα που δεν τα περιμέναμε: τους Volbeat και τους Stone Sour!
Ήμουν τυχερός να τους δω και τους δύο στο Sonisphere, be sure to check
them out early! Μην τους ανακαλύψετε κι αυτούς μερικά χρόνια μετά όπως
τους Alter Bridge, που βγάζουν τρίτο album τώρα πια και ο περισσότερος
κόσμος εδώ μόλις έχει ανακαλύψει το πρώτο ... αφού πρώτα φυσικά σας το
είχαμε συστήσει!
Setlist:
Mission Statement
Reborn
Made Of Scars
The Bitter End
Your God
Through Glass
Digital (Did You Tell)
Get Inside
Hell & Consequences
30/30-150
Band Performance: 9/10 (bar vocals!)
Sound: 9/10
Crowd Participation: 8/10
Setlist choice:
9/10
|
No flash player!It looks like you don't have flash player installed. Click here to go to Macromedia download page.
Σε αυτό τον κόσμο που όλοι ζούμε υπάρχουν κάποιοι που αυτοαποκαλούνται (καλώς ή κακώς) rock stars, rock legends, rock μορφές, rock icons, rock pioneers, rock δεινόσαυροι ... και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε! Πέρα από εδώ, μακριά, σε ένα διαφορετικό κόσμο από τους κοινούς θνητούς, κατοικεί μία rock προσωπικότητα με το όνομα ... Jerry Cantrell!
Με τους Alice in Chains με "συνδέει" ένα πολύ παλιό συναυλιακό απωθημένο. Το 1993 είχαν αρχικά προγραμματιστεί να παίξουν support στους Metallica στη θρυλική συναυλία της Νέας Σμύρνης. Δυστυχώς, τελευταία στιγμή, ακύρωσαν την εμφάνισή τους και στη θέση τους ήρθαν οι Cult. Ήμουν τρελαμένος την εποχή εκείνη με το Dirt και ειδικά με το Down In A Hole. Αλλά φυσικά, το θέμα τότε ήταν οι Metallica. Αργότερα, όσο μεγάλωνα, και ενώ οι Alice in Chains είχαν ουσιαστικά διαλυθεί, σκεφτόμουν πάντα ότι έχασα την ευκαιρία να παρακολουθήσω το συγκρότημα στην ακμή του και με τον Layne Staley τραγουδιστή! Αλλά, όπως για όλα τα πράγματα, έχει ο καιρός γυρίσματα, και εντελώς απρόβλεπτα μάλιστα!
Θεώρησα λοιπόν τον εαυτό μου για μία ακόμα φορά απλά ευλογημένο που έστω και στα βαθιά μου γεράματα θα είχα την ευκαιρία να τους δω "ζωντανά", και να το βγάλω από μέσα μου, έστω και με τον Layne να τραγουδάει από τον ουρανό
... δεν ήμουν όμως μόνο εγώ ευλογημένος, ήταν όλος ο κόσμος εκείνο το όμορφο Κυριακάτικο απόγευμα στη RomExpo ... γιατί στη σκηνή δεν παρουσιάστηκε μόνο ένα τεράστιο rock συγκρότημα, αλλά ολόκληρη η ιστορία της Αμερικανικής rock σκηνής της Δυτικής Ακτής προσωποποιημένη. Μια ματιά μόνο στον Jerry είναι αρκετή για να καταλάβεις ... είναι σημαδεμένα όλα πάνω του: η νεανική τρέλα, οι επιτυχίες, τα ταξίδια, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ, οι γυναίκες, η απώλεια, ο εθισμός, ο πόνος, η αποτοξίνωση, η επιστροφή όλα εκεί! Τον βλέπεις στη σκηνή να παίζει, και η πνευματική παρουσία του καταλαμβάνει όλα τα διπλανά τετραγωνικά μέτρα, surreal experience!
... όσο φυσικά "σουρεαλιστική" ήταν και η live εμφάνιση του συγκροτήματος! Σε ένα κοινό 30000 ατόμων που το 90% από αυτούς είχαν έρθει για να δουν τους Rammstein, τα odd time signatures και οι sick μελωδίες του Acid Bubble (ας πούμε) ακούγονταν το λιγότερο περίεργες, πιθανότατα βασανιστικές. Το υπόλοιπο 10% απλά φύγαμε. Όταν λέμε φύγαμε όμως, το εννοούμε: ... μαζέψτε μας!
Γιατί δεν ήταν μόνο ο Cantrell: o νεός της παρέας DuVall είναι πανάξιος αντικαταστάτης του Layne, και είμαι σίγουρος ότι από εκεί ψηλά θα είναι περήφανος γι αυτόν! Πέρα βέβαια από το γεγονός ότι είναι από αυτούς τους φοβερούς τυπάδες, ιδανική παρέα για ατελείωτες μπύρες! Για τον Mike Inez δεν έχω λόγια ... για μένα θα έπρεπε να είναι στους Metallica όταν υπήρχε η ευκαιρία! Μαζί με τον Sean Kinney διδάσκουν τη λειτουργία του rhythm section! ....
I am proud to report ότι στο Man In The Box, προσπαθώντας να κάνω match (λέμε τώρα) τις ψηλές νότες του DuVall στο σημείο του Jesus Christ στίχου, οι φωνητικές μου χορδές, "εξουθενωμένες" από τρεις μέρες ασταμάτητου "pounding", επαναστάτησαν! Need I say more? Όσοι "καταλαβαίνετε" τι εστί Alice In Chains διαβάστε το setlist και κλάψτε ελεύθερα ... Mesmerizing ! Setlist : Them Bones Dam That River Rain When I Die Check My Brain It Ain't Like That We Die Young Acid Bubble Lesson Learned Angry Chair Man in the Box Again Would? Rooster Band Performance: 10/10 Sound: 10/10 Crowd Participation: 8/10 Setlist choice: 10/10
Από όλα τα προηγούμενα θα πρέπει να καταλάβατε ήδη πόσα καλά περάσαμε στο festival. Θα καταλάβατε επίσης και σε τι κατάσταση βρισκόμασταν σε αυτό το σημείο! Όπως έγραψα και στην εισαγωγή, για όσους από εμάς ζήσαμε την εμπειρία στο full, η καταπόνηση στο τέλος της τρίτης μέρας ήταν τεράστια!
Οπότε, εκ των πραγμάτων, και ειδικά μετά το παρανοϊκό party της εμφάνισης των Alice In Chains, τη συναυλία των Rammstein την παρακολούθησα από μεσαία και όχι κοντινή απόσταση, με μία διάθεση να απολαύσω το θέαμα και όχι να συμμετέχω δυναμικά!
Yπάρχουν δύο χρυσοί κανόνες αν θέλετε πραγματικά να περάσετε καταπληκτικά σε ένα live των Rammstein: Πρώτα απόλα μην αφήσετε κανένα να σας περιγράψει το τι γίνετε στο live εκ των προτέρων! Θα πηγαίνατε ποτέ σε ένα θεατρικό έργο αν ξέρετε όχι μόνο την υπόθεση, αλλά και όλα τα σκηνικά και τις λεπτομέρειες της σκηνοθεσίας και της εμφάνισης των ηθοποιών;
Φυσικά και όχι! Το live των Rammstein είναι μία φαντασμαγορική θεατρική παράσταση, όπου τα κομμάτια είναι ενταγμένα στην "υπόθεση", τη "σκηνοθεσία", τα "σκηνικά" και τα "effects", και όχι το ανάποδο, όπως συμβαίνει στις συνηθισμένες live εμφανίσεις!
Κανόνας δεύτερος: Αν γνωρίζετε μόνο το Du Hast από τη δισκογραφία τους ... "dont bother"! Έγραψα στο δεύτερο μέρος του review ότι μία συναυλία είναι τόσο καλή όσο και το κοινό που την παρακολουθεί. Στη Ρουμανία είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη συναυλία μαζί με 30000 φανατικούς οπαδούς του συγκροτήματος, που γνώριζαν και τραγουδούσαν κάθε στίχο, κάθε κομματιού, στα γερμανικά! Ήταν οι ίδιοι μέρος του show, ή μάλλον ... ήταν το ίδιο το show!!!
Για το λόγο που ανέφερα πιο πάνω δε θα περιγράψω συγκεκριμένες λεπτομέρειες, όσοι θέλετε να πάρετε "μυρωδιά" δείτε τα χαρακτηριστικά clips! Αξίζει πραγματικά τον κόπο να ζήσετε αυτό το live κάποια στιγμή στη ζωή σας, ιδιαίτερα σε χώρα της κεντρικής Ευρώπης, μιας και εκεί υπάρχουν οι φανατικότεροι οπαδοί του συγκροτήματος. Και θα είναι πολύ καλύτερα να μην ξέρετε τι σας περιμένει! Προσωπικά ενθουσιάστηκα τρομερά απ'ότι είδα, κάτι που δεν περίμενα αρχικά, μιας και είμαι fan των live εμφανίσεων και όχι των μουσικών παραστάσεων ... αλλά ... what a f**king show was that!!!!
Αξίζει να αναφέρω μόνο ότι "ήρωας της παράστασης είναι ο Flake, ο οποίος κάνει κυριολεκτικά τα πάντα πάνω, κάτω(!), δεξιά και αριστερά της σκηνής. Απίστευτος τύπος .... Setlist : Rammlied Bόckstabό Waidmanns Heil Keine Lust Feuer Frei Wiener Blut Frόhling In Paris Ich Tu Dir Weh Du Riechst So Gut Benzin Links 2-3-4 Du Hast Pussy Sonne Haifisch Ich Will Band Performance: 10/10 Sound: 10/10 Crowd Participation: 10/10 Setlist choice: 9/10 Κυριακή 27 Ιουνίου, 11.30 το βράδυ. Το αίθριο της RomExpo έχει αρχίσει να αδειάζει. Οι περισσότερες παρέες περιφέρονται ζαλισμένες πάνω σε μία επιφάνεια σκεπασμένη με πλαστικά ποτήρια. Πραγματικό πεδίο μάχης! Κανείς δε θέλει να φύγει. Η ηδονή είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων. Τρία 24ωρα που θα κάνουν πάντα παρέα στη ζωή όσων τα έζησαν! Μα ... για μια στιγμή ... μα ... τελειώσαμε; .... ποιος είπαμε ότι παίζει αύριο; ... μη με παίρνετε από εδώ ... δε πάω πουθενά! ... φέρτε μου τους επόμενους!
The editor |
|
The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com) |
||
