100 ΧΡΟΝΙΑ ...

"ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ

ΑΛΛΩΝ"  

Τέντωσε το χέρι της μηχανικά μπροστά. Ακούμπησε "κάτι", το οποίο μετακινήθηκε με την κίνηση του χεριού της. Ήταν μία πόρτα ... μία είσοδος ... κάτι τέτοιο ... Ένα αμυδρό φως εμφανίστηκε σιγά σιγά και συνειδητοποίησε ότι βρέθηκε σε ένα διάδρομο. Κινήθηκε προς την άκρη του με περιέργεια. Έφτασε σε ένα απλό δωμάτιο, "ντυμένο" με τα "ζεστά" χρώματα του δωματίου που είχε όταν ήταν έφηβη φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη. Κοίταξε γύρω της προσεχτικά ... η ομοιότητα ήταν εκπληκτική! Κάθισε σε μία καρέκλα, με τη χαρακτηριστική στάση που έπαιρνε όταν ήταν ακόμα μικρό παιδί. Μα πώς μπορούσε άραγε να το κάνει αυτό; Πέρασε τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής της ακινητοποιημένη σε ένα κρεβάτι, "παρακαλώντας" το Θεό να πεθάνει. Πώς μπορούσε τώρα να περπατάει και να κάθεται με τη "φυσικότητα" μίας έφηβης; 

Σταμάτησε να κοιτάει γύρω της και κοίταξε το σώμα της. Το εκατό χρονών γεροντικό δέρμα της δεν υπήρχε πια. Ήταν ξανά μία έφηβη κοπέλα δεκαεννιά χρονών! Δεν υπήρχε καθρέφτης στο δωμάτιο για να κοιτάξει, αλλά ψηλαφώντας το πρόσωπό της κατάλαβε ότι όλα τα χαρακτηριστικά της είχαν "επιστρέψει" στη νεανική τους μορφή! Προσπάθησε να συνειδητοποιήσει τι είχε γίνει τα προηγούμενα λεπτά. Θυμόταν καθαρά τις τελευταίες σκηνές και τις τελευταίες σκέψεις του θανάτου της ...

Βρισκόταν στο θάλαμο του γηροκομείου, στον ίδιο θάλαμο που έγινε ο "εφιάλτης" της για τόσα πολλά χρόνια. Ήταν μόνη της ... δύο παιδιά, τέσσερα εγγόνια, δύο δισέγγονα, αμέτρητοι φίλοι ή "φίλοι" ήταν ο δημιουργικός "απολογισμός" της σε αυτά τα 100 χρόνια ζωής, κι όμως ... πέθανε μόνη της, όπως και τόσοι άλλοι άλλωστε. Η κοπέλα που την "φρόντιζε" όλο αυτόν τον καιρό ήταν κάπου εκεί "παραπέρα". Θα μπορούσε να της ζητήσει βοήθεια όταν ένιωσε τον "κόμπο" να ανεβαίνει στο λαιμό της ... αλλά δεν το έκανε. Το ένστικτο επιβίωσης είχε "πεθάνει" για αυτή πολύ καιρό πριν το σώμα της ακολουθήσει τον ίδιο δρόμο ...

Και μετά ... το σκοτάδι ... η πόρτα ... το φως ... ο διάδρομος ... Τις σκέψεις της διέκοψαν ελαφρά βήματα που ακούστηκαν από την άλλη είσοδο του δωματίου. Μία νεαρή κοπέλα εμφανίστηκε. Ήταν ντυμένη απλά, με ένα μαύρο φόρεμα που έφτανε ως τα γόνατα ... περπατούσε ξυπόλυτη ... τα πλούσια μαύρα μακριά της μαλλιά, "φώτιζαν" ένα παιδικά όμορφο πρόσωπο. Την πλησίασε και της χαμογέλασε. Το χαμόγελό της "ξεσήκωσε" μία πανδαισία χρωμάτων και "ήχων" στο δωμάτιο, λες και όλο το "περιβάλλον" του δωματίου ήταν "συγχρονισμένο" με τη διάθεσή της. Την άγγιξε ελαφρά στον ώμο και της είπε χαρούμενα: 'Καλώς ήρθες στο νέο σου σπίτι"!

Το στιγμιαίο "άγγιγμα" της κοπέλας ήταν αρκετό για να καταλάβει: Ήταν 'Αυτός'! Μα πώς ήταν δυνατόν; Δεν ήταν θρησκόληπτη. Σε όλη της τη ζωή, πριν "καθηλωθεί" στο κρεβάτι του γηροκομείου, δήλωνε "άθεη". Σε καμία περίπτωση όμως δε μπορούσε να φανταστεί ότι ένα Ανώτερο Ον, θα μπορούσε να έχει αυτή τη μορφή. Η κοπέλα δίπλα της χαμογέλασε, δίνοντάς της να καταλάβει ότι "κατέχει" κάθε "σκέψη" της!

- Θα σου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσεις τη νέα "διάσταση" στην οποία βρίσκεσαι ... ξέρεις, η προηγούμενη "φύση" σου δεν "εξαφανίζεται" από τη μία στιγμή στην άλλη ... αυτό είναι μόνο ένα από τα πολλά πράγματα που πρέπει να συνηθίσεις ....

"Μα είσαι ... γυναίκα;" ψέλλισε, προσπαθώντας να αντιληφθεί τι ακριβώς ήταν αυτή η νέα διάσταση στην οποία είχε "φτάσει".

- Δεν είμαι ούτε γυναίκα, ούτε άντρας, ούτε ένας, ούτε πολλοί, ούτε τίποτα το οποίο θα μπορούσες να συνειδητοποιήσεις χρησιμοποιώντας την ανθρώπινη αντίληψή σου. Αυτά που έζησες τα τελευταία λεπτά ήταν απλά η "εισαγωγή σου" σε κάτι εντελώς "διαφορετικό" από τη "ζωή" ... όπως τη γνωρίζεις. Η πόρτα, ο διάδρομος, το φως, είναι οι αντιλήψεις που "μεταφέρεις" από την ανθρώπινη διάσταση. Η γυναικεία μου εμφάνιση είναι απλά μία "σπίθα" για να "ανάψεις τη φωτιά" και να "καταστρέψεις" τα όρια στα οποία σε περιόριζε η ανθρώπινη φαντασία σου! Είναι αναγκαίο αυτό, για να μπορέσεις να προσαρμοστείς ...

"Θα επιστρέψω..." είπε περπατώντας προς την πόρτα από την οποία είχε έρθει. "Ελπίζω να βολευτείς καλά εδώ ... όπως βλέπεις φτιάξαμε το δωμάτιο όπως ακριβώς το "άφησες" ογδόντα ένα  χρόνια πριν ... την Άνοιξη του 1999!".

Κοίταξε πιο προσεχτικά γύρω της ... ήταν πραγματικά το ίδιο ακριβώς δωμάτιο! Το κρεβάτι που "έτριζε" συνέχεια και ενοχλούσε τους "από κάτω", ο καναπές της "κακιάς ώρας" που είχε φέρει από το σπίτι των γονιών της, οι "ψάθινες" καρέκλες που είχε "μαζέψει" από εδώ κι από εκεί για να ξημεροβραδιάζεται με την παρέα, η "παλαιού τύπου" τηλεόραση που όμοιά της είχε πια να δει δεκαετίες, και το "γραφείο" της, δηλαδή ένας "χοντροκομμένος" πάγκος που χρησίμευε ταυτόχρονα και για τραπέζι κουζίνας.

Άνοιξε την ντουλάπα της ... καμιά δεκαριά μαύρες μπλούζες, μαύρα παντελόνια και κομποσκοίνια. Δύο "κατεστραμμένα" ζευγάρια All Star ίσα που ξεχώριζαν στο πάτωμα. Όλα απλά ... λιτά ... νεανικά ... γεμάτα ζωή! Και τα "ζούσε" αυτή τη στιγμή για μία ακόμα φορά ... όντας "νεκρή"!

Η ματιά της γύρισε προς την παλιά της βιβλιοθήκη. Μία στοίβα από CDs κάλυπτε το μεγάλο κεντρικό ράφι. Στην κορυφή βρισκόταν το "καταραμένο" album. Το album που σημάδεψε τη μεγάλη στροφή στη ζωή της. Το album που δεν έκανε καν το κόπο να το πάρει μαζί της όταν τελικά έφυγε από αυτό το διαμέρισμα. Το album που σηματοδότησε τον πρώτο της "θάνατο": Τρύπες .... 'Μέσα Στη Νύχτα Των Άλλων' ...

Το άρπαξε στα χέρια της και το κοίταξε με μίσος. Αν "ζούσε" ακόμα θα το έσπαγε σε χίλια κομμάτια. Αλλά δε "ζούσε" πια! Καταλάβαινε ότι σταδιακά κάτι άλλαζε μέσα της. Οι ψυχολογικές αντιδράσεις της μεταβάλλονταν. Το "είναι" της εξελισσόταν σε κάτι διαφορετικό. Η ανθρώπινη φύση της "έφευγε" ... το τι ερχόταν στη θέση της δε μπορούσε ακόμα να το καθορίσει.

Κοίταξε προσεκτικά το εξώφυλλο. "Κόλλησε" στις "καλλιτεχνικές" πινελιές που ζωγράφιζαν το λογότυπο του συγκροτήματος: Ένα παγωμένο τοπίο σε έναν έρημο πλανήτη. Τις σύγκρινε στο μυαλό της με την εφηβική "αλαζονεία" που "ξερνούσε" το "δραματικό", "ογκώδες"  λογότυπο στο πρώτο ομώνυμο album του συγκροτήματος: "Ήρθαμε! Θα φτύσουμε στα μούτρα τον μικροαστικό τρόπο ζωής σας, θα σας κάνουμε λοβοτομή και θα πετάξουμε τα μυαλά σας έξω!".

Και πράγματι αυτό έκαναν για δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια. Δεκαπέντε χρόνια μέσα στα οποία στην Ελλάδα και στον κόσμο έγιναν σχεδόν "τα πάντα": Ο "σοσιαλισμός" "νίκησε", "πέθανε", "αναστήθηκε", "ξαναπέθανε" και πάλι από την αρχή. Ο "κομμουνισμός" "πέθανε" και δεν "αναστήθηκε". Η "αναρχία" έγινε trendy "άποψη" ... και δέκα εκατομμύρια πρώην αγρότες και μετέπειτα εργάτες σε φάμπρικες και οικοδομές, αποφάσισαν ότι θέλουν να γίνουν "νοικοκυραίοι", χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι "έσκαβαν το λάκκο τους". Δεκαπέντε χρόνια ελπίδας που ξεκίνησαν με την πεποίθηση ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει, και τελείωσαν με τη συνειδητοποίηση ότι ο κόσμος δε θέλει να αλλάξει ...

Οι Τρύπες όμως ήταν πάντα εκεί. Σαν μία ενοχλητική μύγα που δεν εξολοθρεύεται όσες "μυγοσκοτώστρες" και "εντομοκτόνα" επιστρατεύσεις. "Πυροβολούσαν" δεξιά και αριστερά χωρίς υστεροβουλία γιατί δεν "εκπροσωπούσαν" κάποια συγκεκριμένη ιδεολογία. Περιέγραφαν "ωμά" τη "θλιβερή" μικροαστική ζωή, και ταυτόχρονα ΄"ζωγράφιζαν" ουτοπικά όνειρα για ένα ομορφότερο μέλλον ... έτσι απλά!

Ήταν μόλις δεκατριών χρονών όταν ο αδερφός της, που σπούδαζε στην Αθήνα, έφερε στο σπίτι μία "γραμμένη" κασέτα με το 'Πάρτυ Στο 13ο Όροφο'. Η συναισθηματική "έκρηξη" που ένιωσε ακούγοντας το ομώνυμο κομμάτι τη συνόδευσε σε ολόκληρη τη ζωή της. Ό "συγχρονισμός" του υποσυνείδητού της κόσμου με την ηχητική και στιχουργική "ενέργεια" του συγκροτήματος, ήταν απόλυτος.

Από τη στιγμή εκείνη Το συγκρότημα έγινε "τα πάντα" γι' αυτήν. Ζούσε και ανέπνεε περιμένοντας την κυκλοφορία των νέων δίσκων τους και την αναγγελία των live εμφανίσεων τους. Η "ενέργεια" που της έδιναν οι συνθέσεις τους ήταν αστείρευτη. Τα έξι αυτά χρόνια ήταν τα δημιουργικότερα της ζωής της, παρόλο που μόλις τώρα, βρισκόμενη σε μία άλλη "διάσταση" μπορούσε να συνειδητοποιήσει καθαρά την επιρροή που είχαν πάνω της. Διάβασε τα ουσιαστικότερα βιβλία, συνάντησε τους αυθεντικότερους ανθρώπους, δημιούργησε τις γνησιότερες φιλικές και ερωτικές σχέσεις ... και οι Τρύπες ήταν πάντα εκεί ... να τις δίνουν τη δύναμη για πραγματική Ζωή, φτύνοντας στα μούτρα τη "ζωή" των "Άλλων" ...

Το 1999 πέρασε στη Νομική Θεσσαλονίκης. Δεν την ενδιέφερε ιδιαίτερα ούτε η Νομική, ούτε και η δικηγορία. Την εποχή εκείνη άλλωστε δεν έκανε επαγγελματικούς "υπολογισμούς". Δεν ήξερε τι ακριβώς περίμενε να βρει εκεί ... ήταν απλά ευτυχισμένη που κάθε πρωί θα περπατούσε στα ίδια στενά και θα "έβλεπε" την ίδια θάλασσα που έβλεπαν και τα μέλη του συγκροτήματος!

Οι πρώτοι μήνες της ζωής της στη Θεσσαλονίκη ήταν καλύτεροι από ότι θα μπορούσε να είχε φανταστεί. Γνώρισε αρκετούς ακόμα "ονειροπόλους", "χαμένους" και "τρελούς", ανθρώπους "μεθυσμένους" απ' το Θεό, ανθρώπους "εθισμένους" στη Ζωή ... οι άνθρωποι αυτοί έγιναν η νέα δική της οικογένεια. Είδε για πρώτη φορά το συγκρότημα σε live εμφάνιση στο Μύλο, και δεν μπορούσε να κοιμηθεί μία εβδομάδα από την τεράστια ποσότητα αδρεναλίνης που "μάζεψε" στη συναυλία! Ήταν ένας "όμορφος Νέος Κόσμος"!

.... και μετά σιωπή.  Στην αρχή του δεύτερου εξαμήνου εμφανίστηκαν οι πρώτες "ρωγμές" στον μέχρι τότε "συμπαγέστατο" ψυχολογικό της "κόσμο". Η κοινωνία της Μεγάλης Πόλης άρχισε σταδιακά, αλλά συστηματικά να την "δηλητηριάζει". Όταν έφτασε στη Θεσσαλονίκη η καρδιά της ήταν ακόμα "γεμάτη" από τη "ζεστασιά" της μικρής οικογένειας των φίλων που είχε δημιουργήσει στα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Κορόιδευαν τον υπερ-συντηρηρισμό και τον οπισθοδρομισμό των γονιών τους, και ένιωθαν ότι έκαναν πραγματική "επανάσταση" πολεμώντας τις "αντιδραστικές" αντιλήψεις που αυτοί έκφραζαν. Δε θα μπορούσε να γνωρίζει την τοξική ικανότητα που διαθέτει η κοινωνίας μίας Μεγάλης Πόλης να "ευτελίζει" το "σημαντικό" και να "δραματοποιεί" το "ευτελές". Κατάλαβε πολύ γρήγορα ότι στη Θεσσαλονίκη ακόμα και η "επανάσταση" ήταν πολλές φορές το "κατεστημένο". Η φαντασιακές σημασίες και αξίες της Μεγάλης Πόλης ήταν εντελώς διαφορετικές.

Δεν ήταν όμως μόνο η Μεγάλη Πόλη. Ήταν και η γενικότερη αίσθηση που επικρατούσε στη χώρα τη χρονιά εκείνη. Η Ελλάδα είχε γίνει το Κέντρο του Κόσμου. Οι "πυρακτωμένες" συζητήσεις στα φοιτητικά στέκια για τον μακαρίτη Κάρολο και τη διαφορά ανάμεσα στο ΜΛ-ΚΚΕ και το ΚΚΕ-ΜΛ. αντικαταστάθηκαν σε μεγάλο βαθμό από τις "κουβέντες" για τα κινητά τηλέφωνα, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, τα μελλοντικά δάνεια για αμάξια και σπίτια τώρα που "έπεφταν τα επιτόκια", και τις "στρογγυλοποιήσεις" που θα έφερνε το Ευρώ ... με άλλα λόγια η Νέα Υπέροχη Μικροαστική Ζωή που θα ζούσαμε όλοι, σε αυτό τον Ευλογημένο Τόπο που η βασική πλουτοπαραγωγική του πηγή εξακολουθούσε να είναι ... ο "Κοπανιστός Αέρας"!

Της έλειπε κι ο φίλος της. Είχαν μία σχέση "ζηλευτή" από όλους. Τρία χρόνια μαζί ... δεν ήταν ένα απλό ζευγάρι ... ήταν "ΕΝΑ". Πηγή χαράς και δημιουργίας όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για τους γύρω τους. Αν και αυτός είχε "περάσει" στο Φυσικό της Αθήνας, τους πρώτους μήνες κατάφερναν να βλέπονται συχνά. Έτσι κι αλλιώς ήξεραν ότι ακόμα και όταν δεν ήταν μαζί ... ήταν "μαζί"! Η Μεγάλη Πόλη όμως έχει ακόμα μία καταστροφική ικανότητα: "να διαλύει" κάθε είδους σχέση ... ερωτική, φιλική, οικογενειακή. Σταδιακά οι επισκέψεις και τα τηλέφωνα ελαττώθηκαν ... είχαν και οι δύο "πολύ δουλειά". Ένιωθε ότι ερχόταν "πιο κοντά" σε ένα συμφοιτητή της ... ίσως κάτι αντίστοιχο να συνέβαινε και σε αυτόν στην Αθήνα. Ποιος άνθρωπος μπορούσε πια να έχει εμπιστοσύνη σε κάποιον άλλον άνθρωπο στον κόσμο που ζούσε;

Όλα ήταν τόσο μπερδεμένα ... τόσο "ρευστά". Η "σταθερότητα" των αξιών της είχε εξαφανιστεί, και μαζί της όλη η ενεργητικότητα για την οποία ήταν "διάσημη". "Έπιασε" τον εαυτό της να συμπεριφέρεται όπως η "Ακίνητη" (και "Ανίκητη") "Μάζα". Ήταν έτοιμη να γίνει "ένα" με αυτή. Μία μόνο τελευταία ελπίδα της έμενε ... Οι Τρύπες είχαν μόλις κυκλοφορήσει το νέο τους album ... "Μέσα Στη Νύχτα των Άλλων".

Τρίτη απόγευμα πήρε το λεωφορείο από την Νεάπολη που έμενε και κατευθύνθηκε προς το Κέντρο. Μπήκε στο πρώτο δισκοπωλείο που βρήκε μπροστά της και χωρίς καθυστέρηση "άρπαξε" ένα αντίτυπο του νέου album. Πλήρωσε, το έβαλε στην τσάντα της και γύρισε σπίτι. Η ακρόαση κάθε καινούριας δημιουργίας του συγκροτήματος αποτελούσε πάντα μία μικρή "ιεροτελεστία":  έκλεινε τα φώτα, αφήνοντας μόνο ένα μικρό spot αναμμένο ίσα ίσα για να μπορεί να διαβάζει, έβαζε το cd στο ατομικό cd-player, τα ακουστικά στα αυτιά της, άνοιγε το βιβλιαράκι με τους στίχους, και μετά ... άκουγε ... διάβαζε ... "χτυπιόταν" ... γελούσε ... έκλαιγε ... "ζούσε" κάθε μελωδία και κάθε στίχο μέχρι την "τελευταία νότα" και το "τελευταίο γράμμα"  ...

Αυτή τη φορά όμως ΟΛΑ ήταν διαφορετικά ... τη στιγμή που έπιασε το album στα δυο της χέρια, η καρδιά της δε "φτερούγισε" όπως συνήθως. Δεν ήξερε αν ήθελε να το ακούσει ή να το πετάξει. Κατάλαβε ότι κρατούσε στα χέρια της ένα αντικείμενο που "κουβαλούσε" τρομακτική ενέργεια, όχι όμως για τη ζωή ... αλλά για το θάνατο. Το album αυτό ήταν το Τέλος. Το ήξερε πριν καν ακούσει έστω και έναν ήχο. Ήταν το Τέλος του συγκροτήματος, το Τέλος μίας ολόκληρης εποχής για την ελληνόφωνη rock σκηνή, και ... το δικό της Τέλος.

(συνέχεια στη διπλανή στήλη)

Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα

                The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)