No flash player!

Ο Κύπρος Καραβιώτης μας μιλάει για την "ιστορία" που συνοδεύει κάθε ένα από τα κομμάτια του album 'Oracles & Constellations':

"Όσον αφορά τουλάχιστον τις συνθέσεις του συγκεκριμένου άλμπουμ θυμάμαι ότι τα κομμάτια εκτός από κάποια συνεισφορά σε μελωδίες και κάποια riffs τα οποία γράψαμε εγώ και ο Μάριος, προήλθαν από αρχικές ιδέες του Βάσου και του Ευριπίδη. Ο ρόλος μας στη συνέχεια είχε επεκταθεί βέβαια και στις ενορχηστρώσεις. Στο συγκεκριμένο κομμάτι όμως θυμάμαι να εκφράζω στους άλλους έντονα την επιθυμία μου να γράψουμε ένα κομμάτι που ... "Να βαρά"!

Αυτό το vibe νομίζω εισπράττει κάποιος στα πρώτα λεπτά του κομματιού ... Τώρα αν έχουμε καταφέρει να επικρατήσει και στο υπόλοιπο κομμάτι το αμφιβάλλω μιας και κάπου στη μέση αρχίζουμε αρχίζουμε τα :κλασσικά" περίεργα clean guitars, μελωδίες και παράξενα time signatures, αλλά ποιος είπε ότι στην τελική επιβάλλεται απαραίτητα να "χειριστείς" μια έμπνευση για να "χωρέσει" σ'ένα κομμάτι..."

"Το περίεργο μ’αυτό το κομμάτι είναι ότι δεν μπορώ να θυμηθώ ιδιαίτερα πράγματα για τη διαδικασία που γράφτηκε και πως προέκυψε! Έτσι, αν μπορώ να πω κάτι θα είναι σαν ακροατής ... Δεν είναι ένα κομμάτι που δίνεις ιδιαίτερη σημασία στα πρώτα ακούσματα, αλλά με τον καιρό, κάπου εκεί που ξεπερνάς την "πόρωση" των 'Truth' και 'Of Gods Impurity', κάπου στο δέκατο άκουσμα λες «ααααααα!», τελικά έχει ψωμί αυτό το κομμάτι!!!"

"Γουστάραμε όταν το γράφαμε, γουστάραμε όταν το ενορχηστρώναμε, γουστάραμε όταν το ηχογραφούσαμε και καραγουστάρουμε όταν το παίζουμε live! Ακολουθεί τους σύγχρονους προβληματισμούς και καταπιάνεται με ένα σημαντικό κοινωνικό ζήτημα ..."

Στο σημείο αυτό ο Κύπρος δίνει το λόγο στο Βάσο:

"Σε ένα κόσμο κοντά η μακριά μπροστά στην καταστροφή σου δίνεται η ευκαιρία με ένα αγαπημένο πρόσωπο να ξαναρχίσεις κάτι απ την αρχή ... Προχωράς, με το μυαλό ή την καρδιά σου;"

Και ακολουθεί ένα όμορφο clip που δημιούργησε το συγκρότημα σε συνεργασία με τον Tom Sawyer, και το οποίο εξηγεί περισσότερα πράγματα για το "Constellations":

"Το 'Truth?' είναι "επίσημα" το πρώτο κομμάτι που επιχειρήσαμε να γράψουμε οι τέσσερις μας με το σημερινό line-up, χωρίς την προσθήκη πλήκτρων που είχαμε μέχρι τότε. Τόσο το ‘Truth?’ όσο και το ‘Tick Back’ είναι και τα δύο κομμάτια τα οποία άλλαξαν έτσι ώστε να μπουν στο album. Αν και με τα υπόλοιπα κομμάτια δεν υπήρχε τέτοιο θέμα, με τα συγκεκριμένα νιώθαμε ότι χρειάζονταν κάποια αλλαγή αφού είχαν περάσει κάποια χρόνια από αφότου είχαν γραφτεί και κάποια στοιχεία τους νιώθαμε ότι δεν μας εξέφραζαν ή δεν μας αντιπροσώπευαν πλέον ως μπάντα. Το κομμάτι όμως εξακολουθεί παρ’όλα αυτά να είναι ξεχωριστό και αγαπημένο για μας, αφού εκτός από το επιθετικό riff στο intro και το upbeat αίσθημα που μας δίνει σαν κομμάτι, αντιπροσωπεύει επίσης το ουσιαστικό μας ξεκίνημα σαν συγκρότημα. Τα πιο αγαπημένα πράγματα όμως είναι και συνήθως και τα πιο βασανιστικά, και αυτό ισχύει και για το 'Truth?' το οποίο μπορώ να πω ότι ήταν από τα κομμάτια που μας είχαν προβληματίσει και δυσκολέψει περισσότερο στη διαδικασία των ηχογραφήσεων. Ένας από τους λόγους που συνέβη αυτό ήταν το γεγονός ότι έπρεπε να βγάλουμε εντελώς το παλιό version από το μυαλό μας, να χωνέψουμε το πως θα θέλαμε να το ακούσουμε το καινούριο, και να καταφέρουμε να το κάνουμε να ακουστεί όσο πιο κοντά γινόταν σ’αυτό."

"Το 'Stranded' έχει χαρακτηριστεί από κάποιους ως το πιο "catchy" από τα κομμάτια μας, αλλά σίγουρα αυτή η περιγραφή καταρρίπτεται κάπου μετά το chorus μετά το οποίο ξεκινά μια "καταιγίδα" από riffs τα οποία τελικά κατέληξαν να δημιουργήσουν ένα κομμάτι 8 λεπτών.. Δύσκολο ένα οκτάλεπτο κομμάτι να είναι χιτάκι και catchy οπότε αν πούμε catchy μελωδίες μπορεί να συμφωνήσω και εγώ.. Σε γενικές γραμμές το κομμάτι κρατά μια Quadraphonic φόρμα που συνδυάζει αργούς ρυθμούς με clean κιθάρες και δυνατά riffs με ποιό έντονο drumming..."

"To 'Tick Back' ήταν το πρώτο κομμάτι που γράφτηκε για ένα demo που είχαμε κυκλοφορήσει ως Volcano, το οποίο επιβίωσε και συμπεριλήφθηκε στο 'Oracles and Constellations' αφού πέρασε μια "χειρουργική επέμβαση"! Άλλαξε εντελώς ο χρόνος, το chorus, αφαιρέθηκαν κάποια riffs, προστέθηκε το κλείσιμο του κομματιού το οποίο θυμίζει περισσότερο τους Quadraphonic και το ύφος του άλμπουμ σήμερα. Μην ανησυχείτε δεν θα υπάρχει 'Tick Back 3' σε επόμενο άλμπουμ κατόπιν δεύτερης εγχείρησης!"

"Η πρώτη μας προσπάθεια για ένα concept κομμάτι σαν ως ένα "σωστό" prog wannabe band’ !! (γέλια)..Το κομμάτι μιλά για την βία μέσα στην οικογένεια και την έλλειψη κατανόησης προς τα νερά μέλη κάθε οικογένειας.. Το μήνυμα του κομματιού "και η πιο μικρή πλάκα μπορεί να στηρίξει ή να ρίξει ένα τοίχος"."

Την πρώτη φορά που μου έδωσε ο Tom Sawyer να ακούσω demo των Quadraphonic (back in the day!), θυμάμαι ότι η αίσθηση που είχα αποκομίσει από τη μουσική των παιδιών έμοιαζε με ένα αργό, "σκοτεινό", "υποχθόνιο" σύρσιμο ενός φιδιού πάνω στην καυτή άμμο! Το συγκρότημα είχε καταφέρει από τις πρώτες του κιόλας προσπάθειες να αποκτήσει το δικό του χαρακτηριστικό ήχο, κάτι εξαιρετικά δύσκολο, ειδικά για αυτό το συγκεκριμένο παρακλάδι της rock / metal μουσικής!

Το "ερώτημα" που θέτει το ίδιο συγκρότημα στον εαυτό του με αυτό το album είναι αν αυτή η καλά στερεωμένη βάση, μπορεί να αναπτυχθεί σε κάτι μεγαλύτερο, πολυπλοκότερο, ουσιαστικότερο. Δηλαδή αν το "φίδι" μπορεί να διευρύνει τους ορίζοντές του, αν μπορεί να ταξιδέψει και σε "δροσερά" μέρη, αν μπορεί να αλλάξει αποτελεσματικά ταχύτητα, αν μπορεί να αυτοκαταστραφεί και να επανασυνδεθεί από τα μέρη του, δημιουργώντας κάτι "μεγαλύτερο" από αυτό που η αρχική του υπόσταση του τυπικά "επιτρέπει"!

Η εισαγωγή του album γίνεται με το 'Social Suicide', που δίνει ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτό που μόλις περιέγραψα ως το "σύρσιμο του φιδιού". Ο Κύπρος πιο πάνω το περιέγραψε με τεχνικούς όρους ως την Quadraphonic "φόρμα": "αργοί ρυθμοί με clean κιθάρες και δυνατά riffs με έντονο drumming"! Εγώ θα ξεχώριζα ειδικά από αυτή την περιγραφή τα "muddy" riffs, που σε συνδυασμό με το super solid rhythm section και τη χαρακτηριστικά "σκοτεινή" φωνή του Βάσου "στιγματίζουν ανεπανόρθωτα"  (στα δικά μου αυτιά) τον ήχο του συγκροτήματος. There's much more to it than the riffs though! Ειδικά στο δεύτερο μισό του κομματιού, η σύνθεση ταξιδεύει σε διάφορα όμορφα μονοπάτια. Από αυτά, τη μεγαλύτερη εντύπωση στο πρώτο άκουσμα μου δημιούργησε το passage με τα spoken φωνητικά tricks του Βάσου που δημιουργούν μία ηχητική αίσθηση αγωνίας και φόβου, και οδηγούν έξοχα στο κλείσιμο του κομματιού. Να τονίσω στο σημείο αυτό ότι δε θα αναφερθώ ειδικά στους πολύ σημαντικούς στίχους του album, μιας και αυτό το κάνει το ίδιο το συγκρότημα τόσο σε αυτό, όσο και στο επόμενο τεύχος του αφιερώματος.

Το 'Oracle' είναι ένα από τα κομμάτια του συγκροτήματος που είχα ακούσει σε demo μορφή. Η ακρόαση της τελικής μορφής του κομματιού που εμφανίζεται στο album μου έδωσε την ευκαιρία να καταλάβω τον όγκο δουλειάς που αφιέρωσαν τα παιδιά στο να τελειοποιήσουν τις συνθέσεις. Αν και πρόκειται για το ίδιο κομμάτι, τελικά πρόκειται για κάτι εντελώς διαφορετικό! Ο βαθμός επεξεργασίας της λεπτομέρειας είναι φοβερός, και εδώ πρέπει να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας και στον Ανδρέα Τραχωνίτη για την παραγωγή του, που συνέβαλε τα μέγιστα για να δημιουργηθεί αυτό το έξοχο τελικό αποτέλεσμα! Highlight του κομματιού η "καθαρή" γέφυρα του μπάσου στο 2:50 που χρωματίζει με Φθινόπωρο την ατμόσφαιρα για μερικά δευτερόλεπτα, τροφοδοτώντας την αλλαγή και την έξοδο.

Το αγαπημένο μου κομμάτι από το 'Oracles & Constellations' είναι ... δύο! Γιατί τα επόμενα δύο κομμάτια του album, 'Of Gods Impurity' και 'Constellations', αποτελούν για εμένα μία ενιαία αισθητική σύνθεση of epic proportions! Το '...Impurity' είναι το πρώτο κομμάτι του album που μου δείχνει πραγματικά ότι οι Quadraphonic έχουν ωριμάσει ως συγκρότημα και έχουν περάσει σε ένα άλλο επίπεδο. Ξεκινώντας με ένα απόσπασμα από τη σύνθεση του Washington Philips 'I'm Born to Preach the Gospel', το κομμάτι "σπάει" σε μία δυναμική σύνθεση, καθοδηγούμενη από τα "θηριώδη" drums του Κύπρου (ο οποίος δείχνει εδώ γιατί θεωρείται έναν από τους καλύτερους, αν όχι ο καλύτερος drummer στο νησί), σε συνδυασμό με τα εξίσου μεγαλειώδη bass lines του Μάριου! Το τι ακολουθεί εδώ δε περιγράφεται, it's a progressive feast of twists and turns που πρέπει να την ακούσετε για να την καταλάβετε! Σας δώσαμε ήδη την ευκαιρία να το κάνετε στο radio player των νέων κυκλοφοριών εδώ και δύο μήνες. Αν τη χάσατε, έχετε μία ακόμα ευκαιρία σε αυτό το τεύχος μέσω του free download του κομματιού που σας προσφέρει το συγκρότημα! Να τονίσω μόνο το απίστευτο sleazy solo του Μάριου, καθώς και την "έκρηξη" στα φωνητικά του Βάσου αμέσως μετά, which makes me headbang EVERY TIME! In short ... ένα από τα κορυφαία κομμάτια της χρονιάς για εμένα (και περιλαμβάνω και τις διεθνείς κυκλοφορίες σε αυτό το assessment!). Ο Κύπρος λέει πιο πάνω ότι το διασκέδασαν πάρα πολύ κατά τη διάρκεια της ηχογράφησής του, και πραγματικά ... φαίνεται!

Είπαμε όμως ότι το κομμάτι είναι "δύο". Κι αυτό γιατί το '.. Impurity' fades out στο ακουστικό 'Constellations' δίνοντας την αίσθηση μίας ενιαίας δημιουργίας. Και "δένει" ιδανικά αυτή η σύνδεση, γιατί η πανδαισία του '..Impurity' μόνο από την ακουστική γαλήνη του 'Constellations' θα μπορούσε να ισορροπηθεί! Είναι σα να βουτάς στα κρύα νερά ενός ποταμού, μετά από μία πολύωρη όμορφη βόλτα μέσα στο δάσος! Tο 'Constellations' είναι ένα κομμάτι που επίσης δείχνει πόσο έχουν ωριμάσει ως συγκρότημα οι Quadraphonic, καταφέρνοντας να "περάσουν" τη χαρακτηριστική τους ατμόσφαιρα σε μία εντελώς διαφορετική σύνθεση από αυτές που ο Κύπρος θα ονόμαζε "Quadraphonic φόρμα"! Θεμελιώδης η συνεισφορά του Βάσου σε αυτή την επιτυχία, που δείχνει ότι τελικά έχει πολύ περισσότερα να δώσει στον τομέα των φωνητικών, απ' όσα επιτρέπουν μερικές φορές να βγουν στην επιφάνεια τα πολλαπλά progressive layers of sound!

Η νωχελική κίνηση του φιδιού επιστρέφει με το 'Truth?', άλλο ένα κομμάτι που επίσης είχα ακούσει στην αρχική του μορφή σε demo του συγκροτήματος. Και σε αυτή την περίπτωση, η reworked έκδοση έχει προσθέσει μία νέα δυναμική στη σύνθεση. Αξίζει να ακούσετε την όμορφη synth-bass-drums γέφυρα με eastern επιρροές που χρωματίζει ιδιαίτερα τη μέση του κομματιού, καθώς και ένα ακόμα πολύ καλό solo του Ευριπίδη, που διαρκεί σχεδόν μέχρι το τέλος του κομματιού.

Και φτάνουμε στο 'Stranded'! Μερικά παιδιά που είχαν ακούσει το κομμάτι πριν κυκλοφορήσει το album, μου είχαν μιλήσει με ενθουσιώδη λόγια για αυτό. Και δικαίως! Μία σχετικά ήπια ακουστική εισαγωγή, "δένει" σταδιακά με τα υπόλοιπα όργανα, καθώς και με τα κορυφαία φωνητικά του Βάσου, που εναλλάσσονται σε θυμωμένο / μελαγχολικό ύφος, ανάλογα με το περιεχόμενο των στίχων. Αυτά μέχρι το τρίτο λεπτό του κομματιού, γιατί μετά αρχίζουν τα progressive "journeys", στα οποία πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η lead κιθάρα του Ευριπίδη. Με λίγα λόγια το 'Stranded' είναι το πιο "Dream Theater" κομμάτι ολόκληρου του album! Και από τη στιγμή που οι Quadraphonic έχουν την ικανότητα να συνθέσουν και να εκτελέσουν ένα κομμάτι, τον τίτλο του οποίου μπορούμε να τον τοποθετήσουμε στην ίδια πρόταση με τις λέξεις 'Dream Theater' ... δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτε παραπάνω!

Το 'Tick Back' μπορεί να είναι και αυτό ένα παλιότερο reworked κομμάτι, αλλά εμένα μ'αρέσει πολύ γιατί περιέχει μερικά έξοχα sing-along φωνητικά. Το συγκρότημα μάλιστα με πληροφόρησε ότι υπάρχει μπόλικη "ιστορία" πίσω από την ηχογράφηση των συγκεκριμένων φωνητικών, στα οποία ήθελαν να δώσουν την αίσθηση πολλών fans να τραγουδούν μαζί, όπως σε ένα open air concert. Πιο συγκεκριμένα το chorus αποτελείται από παραπάνω από δέκα φωνητικά tracks με πάρα πολλά effects. Στα φωνητικά αυτά συμμετέχουν όλα τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος, καθώς και ο παραγωγός Ανδρέας Τραχωνίτης, αλλά και ο Λευτέρης Μουμτζής (J.Kriste, Mater of Disguise)!

Φτάσαμε στο τέλος! Το 9λεπτο monster track 'As Far As The I Can See', είναι το αποτέλεσμα της προσπάθειας του συγκροτήματος να ξεπεράσει τα όριά του, και να χτίσει ένα progressive concept "έπος"! Αν και η αρχιτεκτονική τέτοιων συνθέσεων είναι πολύ απαιτητική, οι Quadraphonic τα καταφέρνουν πολύ καλά! Χρησιμοποιούν εκτεταμένα τις clean-Opeth (ή Steven Wilson αν προτιμάτε) επιρροές τους για να δημιουργήσουν τις βάσεις, ενώ τα έξυπνα γυρίσματα τους τα έχουν "διδάξει" οι Dream Theater, που είναι και μεγάλοι μάστορες στα x-λεπτα epics (αν και οι Quadraphonic έχουν καλύτερο τραγουδιστή, χεχε!). Φανταστικό τέλος σε ένα φανταστικό album!

In summary: Τα δύο χρόνια ατελείωτης δουλειάς του συγκροτήματος δικαιώθηκαν και με το παραπάνω! Τα παιδιά πρέπει να είναι περήφανα με το album που δημιούργησαν, γιατί είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα albums που κυκλοφόρησε ποτέ Ελλαδίτικο ή Κυπριακό συγκρότημα στο χώρο του progressive metal! Το μόνο που χρειάζεται τώρα είναι να του δώσουν την υποστήριξη που του αξίζει: γνωρίζω ότι είναι εύκολο να το λες αλλά δύσκολο να το κάνεις όταν η βάση σου είναι ένα μικρό νησί σαν την Κύπρο. Όμως, όπως είπα και στο προηγούμενο τεύχος, το δημιουργικό ταξίδι είναι και το μοναδικό που αξίζει κάποιος να κάνει στη ζωή. Και για ένα σύγχρονο συγκρότημα αυτό το ταξίδι απαιτεί την εκπλήρωση του επαναλαμβανόμενου κύκλου δημιουργίας - προώθησης. Με άλλα λόγια περιμένουμε πολλές συναυλίες και νέο album σύντομα!

Ευχαριστώ το συγκρότημα για τη βοήθεια του στη δημιουργία του τεύχους, καθώς και για την ευγενική παραχώρηση των κομματιών και των φωτογραφιών! Ευχαριστώ και τον Tom Sawyer για τον συντονισμό της επικοινωνίας μου με το συγκρότημα! Το part-II τεύχος αφιέρωμα στους Quadraphonic θα είναι δικό του!

The Editor