EVENTS

COVER STORY

LET ME STAND NEXT TO YOUR FIRE!

Όταν το εξώφυλλο φωτογραφίζει την ιστορική στιγμή της "θυσίας" της Stratocaster από τον Hendrix στο Monterey Pop Festival, ο editor καλύτερα να σιωπά! Εμείς απλά διαλέξαμε για παρέα του Jimi έναν άλλο μύθο που "διέλυσε" τη Stratocaster του, με διαφορετικό τρόπο όμως: Rory Gallagher.    

Δύο album ορόσημα λοιπόν, το 'Electric Ladyland' και το 'Top Priority', σας προτείνουμε να ακούσετε σε αυτή την έκδοση.  Μία μικρή γιορτή της κιθάρας. Και ένα πολύ μικρό και ταπεινό μουσικό μνημόσυνο για δύο καλλιτέχνες που έφυγαν "νωρίς", νικημένοι από τον μεγαλύτερο "θεριστή" ψυχών στο χώρο της rock μουσικής: το ποτό!

Από το τεύχος αυτό στο ραδιόφωνό μας θα ακούτε αποκλειστικά νέες κυκλοφορίες από την κυπριακή, ελληνική και διεθνή rock/metal σκηνή. Η στήλη των News θα σας ενημερώνει συνεχώς για τα τραγούδια που θα προσθέτουμε στο playlist των νέων κυκλοφοριών.

Καλή ακρόαση!

The Editor

JIMI HENDRIX EXPERIENCE - ELECTRIC LADYLAND

Ένα από τα σημαντικότερα album στην ιστορία του rock, από τον (ίσως) σημαντικότερο κιθαρίστα στην ιστορία αυτής της μουσικής! Τι να προσθέσει κανείς σε αυτά που έχετε ήδη ακούσει και διαβάσει πολλές φορές; Κι όμως... Μιλήσαμε και σε προηγούμενο άρθρο με αφορμή τους Steppenwolf, για τον "αργό θάνατο" της κλασσικής rock μουσικής από τις ατέρμονες επαναλήψεις των ίδιων και των ίδιων τραγουδιών. Κινδυνεύουν άραγε καλλιτέχνες σαν τον Hendrix (και τον Dylan, τους Stones, τους Beatles)  να καταλήξουν νεκροί μύθοι της παράδοσης, και οι δημιουργίες τους ως αυτόνομα album να σταματήσουν να αποτελούν ενεργό, άμεσο μέρος δημιουργίας σύγχρονου πολιτισμού; Είναι προφανές βέβαια ότι ο Hendrix επηρέασε τους πάντες, αλλά έχει πραγματικά κάτι να μας πει σήμερα, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά το θάνατό του;

Jimi Hendrix: Burning of The Midnight... Stratocaster at Monterey Pop Festival

Η απάντηση είναι απλή. Το 'Electric Ladyland' είναι τεράστιο όχι γιατί παίζει ο Hendrix σε αυτό, αλλά γιατί έχει την ετικέτα 'innovation' written all over it. Αντιπροσωπεύει όχι μόνο τη μουσική καινοτομία αλλά και (κάτι που οι περισσότεροι ξεχνούν) την καινοτομία στην παραγωγή μουσικής ως τεχνικής διαδικασίας. Για τον πολύ κόσμο ο Hendrix ήταν ένας εντυπωσιακός showman που έπαιζε εξωπραγματική κιθάρα (με χέρια, πόδια, δόντια κι ότι άλλο φανταστείτε όπως λέει και ο ίδιος στο video). Στην πραγματικότητα ο Hendrix είναι σπουδαίος γιατί δε στάθηκε στις μουσικές του ρίζες, το έμφυτο showmanship και τις ευκολίες, αλλά πήρε από το χέρι τη rock μουσική και την πήγε αρκετά μίλια πιο κάτω (ενώ οι νεώτεροι νιώθουν τυχεροί αν τη σπρώχνουν κανένα χιλιοστό ο καθένας). Με άλλα λόγια ο Hendrix είναι συγκλονιστικά επίκαιρος γιατί η μουσική του διαθήκη είναι αποτέλεσμα της ακατάπαυστης προσπάθειάς να σπρώξει τα όρια του εαυτού του και της δημιουργίας του σε νέα ύψη. Οι φωτογραφίες του Hendrix στους τοίχους των δωματίων θα πρέπει αυτό πάντα να σας θυμίζουν.

Jimi Hendrix Experience: Hey Joe (Teeth Solo)

Το γκρουπ του Jimi Hendrix, οι Experience (ο Mitch Mitchell στα drums και ο Noel Redding στο μπάσο), ξεκίνησαν τις ηχογραφήσεις του 'Electric Ladyland' στις αρχές του 1968. Τα γεγονότα των ηχογραφήσεων είναι από μόνα τους κομμάτι της rock ιστορίας. Αν πέσει στα χέρια σας το DVD 'Classic Albums: Electric Ladyland' (το οποίο κυκλοφόρησε μόλις πέρυσι ανανεωμένο και εμπλουτισμένο με τον τίτλο 'Making of Electric Ladyland'), θα έχετε την ευκαιρία να δείτε τα όσα απίστευτα συνέβησαν κατά την υπερβολικά μεγάλη (για τα δεδομένα της εποχής εκείνης) διάρκεια των ηχογραφήσεων. Στην παραγωγή του 'Electric Ladyland' θα έπρεπε να βρίσκεται ο Chas Chandler, παραγωγός των προηγούμενων album και μέντορας του Hendrix. Τσακώθηκε όμως γρήγορα μαζί του για της μη εμπορικές (λόγω μεγάλης χρονικής διάρκειας) νέες κατευθύνσεις των τραγουδιών, καθώς και για τη χαοτική κατάσταση που επικρατούσε στο studio (drugs, ποτά, γυναίκες παντού, όποιος ήθελε έμπαινε, όποιος ήθελε έβγαινε, οι ηχογραφήσεις γίνονταν ακόμη και στις 3 το πρωί).

Jimi Hendrix: Psychedelic Interview

 Ο Hendrix ανέλαβε την παραγωγή μόνος του. Χρησιμοποίησε ότι του έδινε η τότε τεχνολογία για να πειραματιστεί "πειράζοντας" το  αποτέλεσμα των ηχογραφήσεων πάνω στο master tape με layers και overdubbing (με τη βοήθεια του μηχανικού ήχου Eddie Kramer). Συνέχισε επίσης και τελειοποίησε τους πειραματισμούς πάνω στον ήχο της κιθάρας του που είχε αρχίσει στα προηγούμενα album (reverb, fuzz, καθώς και all kinds of pedals, με ιδιαίτερα γνωστή την innovative χρήση του wah wah pedal, που το είδε και το "ερωτεύτηκε" σε συναυλία του Frank Zappa). Συνιστώ ανεπιφύλακτα να ακούσετε το album με headphones ή σε ποιοτικό hi-fi σύστημα, γα να μπορέσετε να εκτιμήσετε την πρωτοποριακή δουλειά που είχε γίνει το έτος ...1968! Οι πειραματισμοί του Hendrix εξουθένωσαν τους συνεργάτες του, που ηχογραφούσαν τα μέρη τους σε βασανιστικούς ρυθμούς. Ένα part μπορούσε να ηχογραφηθεί ακόμη και 40 φορές!

Μουσικά το 'Electric Ladyland' είναι ένα εξαιρετικά πολυδιάστατο album. Θα το καταλάβετε πολύ καλύτερα αν το ακούσετε όπως ακριβώς ηχογραφήθηκε, δηλαδή ως ένα διπλό album με τέσσερις διαφορετικές πλευρές. Η πρώτη πλευρά ξεκινάει με τα studio effects του '..And The Gods Made Love' και το ήρεμο, ευχάριστο, 'Have You Ever Been (to Electric Ladyland)' που σηματοδοτεί τον ψυχεδελικό (τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά) τόνο του album. Ακολουθεί το πολύ γνωστό 'Crosstown Traffic', αρκετά πιο γρήγορο, με στίχους που παρομοιάζουν την κατάσταση μίας προβληματικής σχέσης με ένα traffic jam μεγάλης πόλης. Η πρώτη πλευρά κλείνει με το 15λεπτο επικό blues jam 'Voodoo Chile'. Η ακρόασή του μέχρι το τέλος θα σας δώσει μία καλή ιδέα για την ψυχεδελική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στις ηχογραφήσεις του album.

Η δεύτερη πλευρά αρχίζει με ένα τραγούδι που θα σας θυμίσει Cream ή/και Beatles. Το 'Little Miss Strange' τραγουδισμένο από τους Reading/Mitchell, δείχνει πόσο αλληλοεπηρεάζονταν οι καλλιτέχνες την εποχή εκείνη, όπως ο ίδιος ο Clapton έχει πει πολλές φορές. H μουσική επιστρέφει σε bluesy τόνους με το 'Long Hot Summer Night' αλλά η καλοκαιρινή υγρή ζέστη βρίσκει ανακούφιση στους rock n' roll ρυθμούς της διασκευής του 'Come On', του πιο "πιασάρικου" και κεφάτου τραγουδιού ολόκληρου του album. Το απλό τέμπο των Reading/Mitchell στο 'Gypsy Eyes', δίνει τη δυνατότητα στον Hendrix να ξετυλίξει γύρω του δεκάδες μικρές κιθαριστικές λιχουδιές. Η δεύτερη πλευρά, τελειώνει με το "Burning of the Midnight Lamb", ένα από τα λιγότερο κλασσικά Hendrix κομμάτια, και προσωπικά το αγαπημένο μου. Μία εντελώς out of phase κιθάρα σε συνδυασμό με διάφορα effects και background vocals δημιουργούν ένα υπέροχο ονειρικό, ψυχεδελικό τοπίο!

Η τρίτη πλευρά ανήκει ουσιαστικά στο 13λεπτο αντιπολεμικό έπος '1983... (A Merman I Should Turn To Be)', για πολλούς το κορυφαίο τραγούδι του Hendrix. Αν σας θυμίζει κάτι η εισαγωγή και το βασικό του riff είναι γιατί τo έχουν αντιγράψει σχεδόν οι πάντες, ειδικά τη δεκαετία του 70. Ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά του είναι το 8λεπτο jam στη μέση του τραγουδιού με τη μουσική των οργάνων να ταξιδεύει συνέχεια από το δεξί στο αριστερό ηχείο. Πριν το '1983...', υπάρχει το jazzy 'Rainy Day, Dream Away', ενώ την πλευρά κλείνει το "lost in space" instrumental 'Moon, Turn The Tides, Away'.

Όλα αυτά θα ήταν αρκετά για ένα αριστουργηματικό album, υπάρχει όμως και τέταρτη πλευρά! Αν αναρωτιέστε ποιος είναι υπεύθυνος για όλα αυτά τα εντυπωσιακά wah wah και pedal effects που ακούτε από χίλιους δύο καλούς και κακούς κιθαρίστες στις μέρες μας, ακούστε τα 'Still Raining, Still Dreaming' και 'House Burning Down' . Ξαναθυμίζω τη χρονολογία, 1968. Σταματήστε την ανάγνωση/ακρόαση, κάντε μερικές υποκλίσεις στο θεό της κιθάρας και συνεχίστε.

Jimi Hendrix Experience: All Along The Watchtower (Live in the Isle Of Wight)

Φτάσαμε στο τέλος. Δεν πιστεύω να υπάρχει κανείς εκεί έξω που να μην έχει ακούσει τα δύο τελευταία τραγούδια. Για τη διασκευή του 'All Along The Watchtower' τη γνώμη του την έδωσε ο ίδιος ο Dylan, που σε όλη την περιοδεία του 1974 έπαιζε το τραγούδι με τη μορφή που του έδωσε ο Hendrix, και όχι με την αρχική δική του! Πόσο καλύτερη μπορεί να είναι μία διασκευή; Και πόσο πιο εκφραστική μια κιθάρα; Το album κλείνει καταπληκτικά με μία εντελώς παρανοϊκή, "πρόστυχη", επιστροφή του 'Voodoo Chile', που "αποτελειώνει" όσους θαρραλέους θα καταφέρουν να ακούσουν και τα 75 λεπτά του διπλού album in one take! Η αποθέωση της κιθάρας ως μουσικού οργάνου και μιά κορυφαία θέση στην ιστορία της μουσικής.

Jimi Hendrix: Voodoo Chile (Live in Atlanta)

Οι ηχογραφήσεις του 'Electric Ladyland' τελείωσαν (και αφού η εταιρία είχε χάσει εντελώς την υπομονή της) το καλοκαίρι του 1968. Το 'Electric Ladyland ήταν το τρίτο και τελευταίο επίσημο album των Jimi Hendrix Experience, οι οποίοι και θα διαλυθούν αμέσως μετά τις ηχογραφήσεις. Θα ακολουθήσει η θρυλική εμφάνιση του Hendrix στο Woodstock με τους 'Band of Gypsys', και ο τραγικός θάνατός του το 1970 που τον εκτόξευσε στα όρια του μύθου, στα οποία διατηρείται μέχρι και σήμερα. R.I.P.

  Jimi Hendrix Experience: The Star Spangled Banner (Live in Woodstock)

 LATEST NEWS

CYROCK'S RADIO

RORY GALLAGHER - TOP PRIORITY

Υπάρχει κάτι ιδιαίτερο στους Ιρλανδούς. Δεν έχει να κάνει μόνο με την απίστευτη ποσότητα αλκοόλ που έχουν την ικανότητα να πίνουν. Έχει να κάνει με τον όμορφο, ανοιχτό, και ανεπιτήδευτο τρόπο με τον οποίο επικοινωνούν με τους άλλους ανθρώπους. Μπορώ να χαρακτηρίσω χωρίς δισταγμό όλους όσους έχω γνωρίσει φίλους μου, ακόμη και αν τους μίλησα για 5 λεπτά. Πριν να έχω όμως την τύχη να γνωρίσω μερικούς από κοντά, ένας συμπατριώτης τους με επισκεπτόταν για πολλά χρόνια με τις μουσικές του. Σα φίλος.

O Rory Gallagher, ένας αυτοδίδακτος κιθαρίστας από το Cork, μας πρόσφερε ως γνήσιος Ιρλανδός για τρεις δεκαετίες την δική του παρέα, χωρίς βεντετισμούς και χωρίς να ζητάει ανταλλάγματα. Την ευκαιρία μόνο να παίζει τις blues-rock μελωδίες του στην παλιά sunburst Stratocaster του 1961, που στο τέλος έχασε το χρώμα της από την πολυκαιρία και τις κακουχίες (δείτε τη φώτο!). Όταν διάβασα πως έχει πουλήσει συνολικά μέχρι σήμερα πάνω από 30 εκατομμύρια albums, ανατρίχιασα. Σκεφτείτε τι καραγκιοζιλίκια κάνουν μερικοί "καλλιτέχνες" στις μέρες μας για να πουλήσουν 30 χιλιάδες!

Ο Rory έγινε γνωστός στα τέλη της δεκαετίας του 70 ως κιθαρίστας και τραγουδιστής των Taste. Η μουσική κατεύθυνση των Taste ήταν καθαρά blues-rock, και την ίδια κατεύθυνση ακολούθησε ο Rory στην προσωπική του καριέρα που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 70. Την περίοδο αυτή ηχογράφησε μία σειρά από ιστορικά albums όπως το 'Tattoo'd Lady' και το 'Blueprint'. Το μεγάλο του όνομα όμως το έφτιαξε μέσα από τις εκπληκτικές live εμφανίσεις του που έμειναν στην ιστορία της rock μουσικής. Το album 'Irish Tour 1974' θεωρείται από τα κορυφαία live rock albums που κυκλοφόρησαν ποτέ. Στο πιο κάτω video βλέπετε ένα απόσπασμα από το rock documentary που κινηματογράφησε ο Tony Palmer για αυτό το tour.

Rory Gallagher: 'Walk on Hot Coals' jam from Irish Tour 1974 (live)

Στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του '70 ο Rory άρχισε να πειραματίζεται στις ηχογραφήσεις του με πιο κλασσικές rock φόρμες, αλλά και με jazz ρυθμούς. Το διασημότερο ίσως album του, το 'Calling Card', είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των επιρροών. Επειδή όμως η "εκατομμυριοστή" ακρόαση του 'Moonchild' δεν προσφέρει πια τίποτα σε κανέναν, εδώ θα ακούσουμε ένα album που κυκλοφόρησε στα τέλη της δεκαετίας, και στο οποίο ο Rory είχε ως "πρώτη προτεραιότητα" να παίξει γρήγορα και σκληρά: 'Top Priority'!

Το 'Top Priority' είναι ένα πάνω απ'όλα ένα ενεργητικό album. Είναι ολοφάνερο πως ο Rory θέλει να φτιάξει ένα στέρεο οικοδόμημα, παρά μία ατμόσφαιρα εναλλαγής καταστάσεων και ρυθμών. Τα blues υποχωρούν φυσιολογικά στο περιθώριο, και οι συνθέσεις γίνονται συνειδητά catchy as hell.  Αυτό δε σημαίνει πως είναι και ένα χαρούμενο album. Το μελαγχολικό αίσθημα του Gallagher υπάρχει στα περισσότερα τραγούδια, αν και όχι τόσο απροκάλυπτα διατυπωμένο όπως στις blues συνθέσεις του.

Rory Gallagher: Follow Me (live)

Από αυτό το αίσθημα θέλει να δραπετεύσει ο Gallagher με το classic opener 'Follow Me' ("I've been locked in this cage, gonna break away, before it's too late"). Τρομερό riff εισαγωγής, και εκπληκτικό rhythm section από τον αιώνιο συνοδοιπόρο του Rory Gerry McAvoy στο μπάσο και τον νέο drummer (στο album αυτό) Ted McKenna. Χρειάζεται να σχολιάζουμε τα solos; Το album συνεχίζει με την πιο συνειδητή επιλογή του Rory να φτιάξει ένα timeless classic rock κομμάτι. It doesn't get more classic than that! Ο (Kim) 'Philby' είναι ένας παλιός κατάσκοπος (υπαρκτό πρόσωπο), με τον οποίο παραλληλίζει τη ζωή του ο Rory. Τον ιδιαίτερο ήχο του απίστευτου riff το δίνει η χρησιμοποίηση electric sitar guitar (δανεισμένη από τον Townsend των Who!). Στο πιο κάτω video μπορείτε να δείτε τι είναι ένα αυτό το περίεργο όργανο, και πως το κάνει να "σπαρταράει" ο Rory!

Rory Gallagher: Philby (live)

To "in your face" attitude του album συνεχίζεται με το 'Wayward Child'. Η απαραίτητη blues ανάσα έρχεται με το 'Keychain' και το αντίστοιχο στιχουργικό θέμα ("I'm as wild as I can get, I'm playing Russian Roulette"). Όχι για πολύ όμως: To φρενιτικό 3λεπτο rock'n'roll πέρασμα του 'At The Depot' επαναφέρει την τάξη περιγράφοντας ιστορίες που τώρα τελευταία γίνονται επίκαιρες ("Boys can't get a job, I'm so sick and tired of being laid off"). Η σκηνή έχει στηθεί για την κορύφωση. Μερικά εκπληκτικά chops ανοίγουν το δρόμο για ένα solo που σκίζει την καρδιά. Στο 'Bad Penny' ο Rory δεν τραγουδάει, ούτε παίζει κιθάρα. Ανοίγει την καρδιά του στα δύο και μας "χαρίζει" τον πόνο του. 

Well, like a bad penny you've turned up again

You're in my sights, there's a mist on my lens.

 I think you know how it was when I tripped and fell,

 Well, you double-dealed me, baby and I broke like a shell

Like a bad penny you've sure lost the glow

But I'm out of reach, your smile's sure gone cold Well, it can't ever be like it was then

Well, don't you fool with me, baby

Don't you mess with my plans

Rory Gallagher: Bad Penny (live)

Ο Rory τερματίζει το γκάζι στο 'Just Hit Town', μία στιχουργική προσπάθεια να ξορκίσει τον φόβο του για τα αεροπλάνα ("Step on my air-brakes, I gotta let off some steam, I'm an ace i'm a deuce, I'm flying all over the land, and it ain't no use to change the way i am"), για να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα παίζοντας φυσαρμόνικα στο 'Off The Handle'. Το album κλείνει με το 'Public Enemy no.1', ένα tribute του Rory στα gangster b-movies και τους ηθοποιούς τους, που ήταν οι παιδικοί του ήρωες!

Να τονίσουμε πως στη remastered έκδοση του album υπάρχουν και δύο extra tracks: Το mid-tempo rocker 'Hell Cat' και το εξαιρετικό 'The Watcher'. Αξίζει ιδιαίτερα να ακούσετε το 'The Watcher' γιατί παρουσιάζει μία εντελώς διαφορετική πλευρά του Gallagher: μία πολύ αξιόλογη προσπάθειά του να πειραματιστεί με ήχους rock από την δυτική ακτή των Ηνωμένων Πολιτειών!

Η υγεία του Rory Gallagher σταδιακά υποχώρησε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80. Το συκώτι του άρχισε να κάνει τι δική του επανάσταση. Ο Rory συνέχιζε να βγάζει albums και να περιοδεύει, αλλά με πολύ μικρότερο ρυθμό απ'ότι στη δεκαετία του '70. Οι καιροί είχαν αλλάξει γενικά βέβαια. Τι δουλειά είχε ένας σεμνός blues rocker στα 80's και τα 90's; Όταν η κατάσταση με το συκώτι του έφτασε στο απροχώρητο στα μέσα της δεκαετίας του '90, έκανε μεταμόσχευση που είχε πλήρη επιτυχία! Ο Θεός όμως είχε αποφασίσει. Λίγο πριν βγει από το νοσοκομείο έπαθε μόλυνση και στις 14 Ιουνίου 1995 πήγε να βρει τον Jimi για τρελά jams στους ουρανούς. Το πιο κάτω clip, η εκπληκτική διασκευή του Rory στο 'Too Much Alcohol' του βετεράνου bluesman J.B. Hutto, είναι ο δικός μας φόρος τιμής και για τους δύο. R.I.P.

Rory Gallagher: Too Much Alcohol (live acoustic)

I went down on 31st Street,
To pick up, pick up a jug of alcohol,

Yeahhh....

I told the man to put in some water,
But he won't put in a drop at all.

Ninety one per cent,
Better make it ninety two,
Ninety three per cent,
Ninety four, that'll do,
Ninety five,
Ninety six,
Ninety seven per cent,
Ninety eight,
Bartender that's ninety nine,
Make it one hundred per cent,
One hundred per cent,
One hundred per cent,
Wanna try some,
I wanna try some,
One hundred per cent,

THEN I WON'T FEEL A THING AT ALL.

Ακούστε το album ολόκληρο με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα.

The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)