EVENTS

COVER STORY

ALL THE WAY:

MARCH OF THE MAGGOTS!

Είναι καιρός να αγριέψουμε λίγο τα πράγματα για να συγχρονιστούμε με τις "άγριες" καταστάσεις που επικρατούν σε παγκόσμιο επίπεδο. Είναι καιρός να ξυπνήσουμε λίγο από τον τοπικό λήθαργο της Κυπριακής καλοπέρασης (αν νομίζετε ότι είναι κακοπέραση τα δάνεια και τα χρέη, δεν έχετε δει κακοπέραση). Τι καλύτερο "ξύπνημα" από μία επίσκεψη στους τύπους που έχουν την ειδικότητα να κλωτσάνε σε ευαίσθητα σημεία με τη μουσική τους και τους στίχους τους: SlipKnot!         

Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος που παρουσιάζουμε τους Slipknot σε αυτό τεύχος. Οι Slipknot ανήκουν σε αυτή τη μεγάλη κατηγορία σύγχρονων metal συγκροτημάτων τα οποία δεν  δεν ακούστηκαν σχεδόν καθόλου στην ευρύτερη ελληνική επικράτεια, απλά και μόνο γιατί "κάποιοι" αποφάσισαν ότι δεν είναι "αρκετά" metal (ζυγίζουν μόνο 3,5 κιλά, στα 4 ξεκινάει το metal). Εγκληματική ενέργεια που την πληρώνουμε ακόμα, αφού χάσαμε μία γενιά ανθρώπων που δεν άκουσαν και δεν μπολιάστηκαν με τις νέες τάσεις της παγκόσμιας rock σκηνής. Και τους χάσαμε όχι μόνο ως fans αλλά και ως μουσικούς. H χαρά του Σάκη και της Δέσποινας! Ελπίζω να είναι και η τελευταία γενιά που χάνεται λόγω στενομυαλιάς. Ας αφήσουμε τα νέα παιδιά να ακούνε τα πάντα, χωρίς να κάνουμε τους ειδήμονες, και ας αποφασίσουν αυτά το τι τους αρέσει ή όχι. Τέλος στο 15θήμερο κήρυγμα και on with the show!

Καλό headbanging!

The Editor

SLIPKNOT - VOL.3 (THE SUBLIMINAL VERSES)

Η εμπορική πτώση κάθε trendy μουσικού κινήματος συνοδεύεται από τη σταδιακή εξαφάνιση των περισσότερων συγκροτημάτων που το χαρακτήρισαν. Όχι όλων όμως. Μερικά από αυτά, συνήθως τα καλύτερα και τα αυθεντικότερα, έχουν τη δύναμη να μεταλλαχθούν χωρίς να χάσουν τη μουσική τους ταυτότητα . Βρισκόμαστε στο 2004. To nu metal και τα συγκροτήματά του δεν βρίσκονται πια στην avant garde της rock μουσικής. Άφησαν το στίγμα τους με τις ογκώδεις, καθαρές παραγωγές και τις χαμηλά κουρδισμένες κιθάρες και έδωσαν τη σκυτάλη στο fusion αυτών των χαρακτηριστικών με κλασσικούς ήχους προηγούμενων δεκαετιών. Οι Slipknot, ένα από τα συγκροτήματα - ορόσημα του χώρου "έστρωσαν" τον καινούριο δρόμο με το album 'Vol.3 (The Subliminal Verses)'.

To 9μελές συγκρότημα από την Iowa ήταν πάντοτε αμφιλεγόμενο. Κι αυτό γιατί συνδυάζει την πρωτοποριακή μουσική του κατεύθυνση (που εξ'ορισμού είναι αμφιλεγόμενη) με ένα "scary" profile που βασίζεται στη χρησιμοποίηση μασκών από όλα τα μέλη του συγκροτήματος στις live εμφανίσεις τους. Υπάρχει μία ολόκληρη φιλοσοφία πίσω από τις μάσκες των Slipknot. Στη φιλοσοφία αυτή δε θα επεκταθούμε, γιατί θα κάνουμε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υποθετικά θέλουν να πετύχουν οι Slipknot με τη χρήση τους: Να ασχοληθούμε με τα πρόσωπά τους και όχι με τη μουσική τους.

Το 'Vol.3' είναι ένα σημαντικό album για τους Slipknot γιατί σε αυτό κατάφεραν να συνοψίσουν τη μέχρι τότε μουσική ιστορία τους,  και ταυτόχρονα να πειραματιστούν με καινοτομικά μουσικά και στιχουργικά στοιχεία. Η διαδικασία εξέλιξης του ήχου ενός συγκροτήματος που έχει ήδη βρει μία επιτυχημένη φόρμουλα δεν είναι βέβαια μία εύκολη υπόθεση. Δεν είναι έκπληξη λοιπόν πως τη δουλειά αυτή ΚΑΙ για τους Slipknot την επωμίσθηκε ο κορυφαίος Rick Rubin.

Το 'Prelude 3.0' σας καλωσορίζει στην "τρομοκρατική" ατμόσφαιρα των Slipknot. Οι υποψιασμένοι θα καταλάβουν γρήγορα τι συμβαίνει όταν o Corey Taylor δηλώνει απροκάλυπτα από το πρώτο τραγούδι του δίσκου "But now it's over"! Το τραγούδι ξεκινάει με υπόγειους, βασανιστικούς ήχους και δυναμώνει ελαφρά μέσα σε 3 λεπτά για να δώσει την εισαγωγή στο 'The Blister Exists'. Welcome to the life of maggots! Ο Joey Jordison (κατά πολλούς ο καλύτερος νέος drummer στο χώρο της rock/metal μουσικής) σας ανοίγει την πόρτα με ένα γύρο στα drums του, και το πάρτυ ξεκινάει. Καταιγιστικοί industrial ρυθμοί, samples, κάθε είδους κρουστά, background solos, και η φωνή του Corey να πηγαίνει από τα growls στα καθαρά και πάλι πίσω: "Can You Feel This? I'm Dying To Feel This!". Προσέξτε το στήσιμο του τραγουδιού. Χάος για 2 λεπτά, απρόσμενο break με στρατιωτικό εμβατήριο και σταδιακή επαναφορά στο chorus. Προσέξτε επίσης τους κλειστοφοβικούς, μηδενιστικούς στίχους του Taylor που "στάζουν" πόνο και αγριότητα.

Το 'Three Nil' συνεχίζει στον ίδιο τόνο, χρησιμοποιώντας σε μερικά σημεία πιο παραδοσιακές thrash metal φόρμες. Ειδικά το riff στο σημείο του "This is not my life" είναι rip-off του Rick Rubin από τους παλιούς του φίλους Slayer! Φυσικά μην περιμένετε κλασσική αρχιτεκτονική τραγουδιού ούτε εδώ. Αμέτρητες αλλαγές ρυθμού και αισθημάτων. Προσέξτε πάλι τα διάφορα κρουστά που εμφανίζονται τόσο αναπάντεχα όσο αναπάντεχα εξαφανίζονται σε διάφορα σημεία του τραγουδιού! (οι Slipknot εκτός από τον Joey χρησιμοποιούν και άλλους 2  εντελώς παλαβούς percussionists, τον Chris Fehn και τον Shawn 'Clown' Crahan). Μα τελικά είναι τόσο καλός αυτός ο Jordison; Δείτε το πιο κάτω clip και πέστε μου εσείς καλύτερα. Δεν είναι τυχαίο που στο Download festival του 2004, "έσωσε" τους Metallica παίρνοντας χωρίς προετοιμασία τη θέση του Ulrich που αρρώστησε ξαφνικά. Πολλοί "κακεντρεχείς" (όχι εγώ) λένε πως αυτή θα έπρεπε να είναι και η κανονική σύνθεση των Metallica...

Οι τόνοι πέφτουν λίγο στο 'Duality', το "hit" του 'Vol.3'. Ο Taylor χρησιμοποιεί πολύ καθαρότερα μελωδικά φωνητικά, και η έμφαση δίνεται στους στίχους, που είναι χαρακτηριστικά σχιζοφρενικοί: "I push my fingers into my eyes, it's the only thing that slowly stops the ache, if the pain goes on, I'm not gonna make it!'. Με όλα αυτά καταλαβαίνετε ότι η μεγάλη δύναμη των Slipknot είναι οι live εμφανίσεις τους. Δείτε για παράδειγμα πως ισοπεδώνουν το σύμπαν στο Download Festival του 2005 με μία απίστευτη εκτέλεση του 'Duality'. Είναι φοβερό το πως κινούνται πάνω στη σκηνή και το πως επικοινωνούν μεταξύ τους αλλά και με το κοινό τους! Προσέξτε γύρω στο 0:40 πως ο Chris Fehn "προσφέρει" το ρόπαλό του στον Corey Taylor, για να δοκιμάσει κι αυτός να κατεδαφίσει τα τύμπανα! Αριστουργηματικά χαοτικοί.

Την παρανοικότητα των στίχων του 'Duality' διαδέχεται το ακόμα πιο παρανοϊκό solo του 'Opium For The People' που θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται (αν δε βρίσκεται ήδη) σε τραγούδι των System of A Down! Η αναρχική (για μία ακόμη φορά) εξέλιξη του τραγουδιού "στιγματίζεται" από το break με τον κορυφαίο στίχο 'The only way is all the way' που οριοθετεί κατά την προσωπική μου αντίληψη το συνολικό concept των Slipknot.

 LATEST NEWS

CYROCK'S RADIO

Μερικά "ενοχλητικά" samples σας βάζουν στην ατμόσφαιρα του 'Circle', της "κατά Slipknot" μπαλάντας. Μία μηδενιστική προσωπική εξομολόγηση με έντονο ειρωνικό ύφος: "Follow me: All that I wanted, were things I had before, all that I needed, I never needed more, all of my questions are answers to my sins, and all of my endings, I'm waiting to begin". Μετά από το ήσυχο αυτό "μουσικό διάλειμμα", ο Joey επαναφέρει την τάξη με μία σειρά από drum blasts που δίνουν τον ρυθμό στο βίαιο  'Welcome'. Οι στίχοι ξεχειλίζουν από "punk" οργή :"The only way to go is to go away"!

Ένα από τα χαρακτηριστικά σημεία του 'Vol. 3' είναι και η διλογία 'Vermilion' και 'Vermilion Pt. 2'. Το πρώτο μέρος είναι μία σχεδόν ψυχεδελική ερωτική σύνθεση που εξελίσσεται σταδιακά μέσα από την απόγνωση των στίχων του Taylor: "She is home to me, I get nervous perversed, when I see her It's worse". Αν προσέξετε καλά θα δείτε ότι σε μερικά σημεία οι κιθάρες είναι ξεπατικωμένες από τους Alice In Chains! 2 τραγούδια πιο κάτω, η απόγνωση κορυφώνεται σε μία stripped down ακουστική version του 'Vermilion' με παρόμοιους αλλά όχι ίδιους στίχους: "I don't know what to do, when she makes me sad, she is everything to me". Μία αυθεντικά δηλητηριασμένη μπαλάντα, με ένα ταιριαστό video clip, όπου και πρωταγωνιστεί η κοπέλα - φθινοπωρινό φύλλο!

Ενδιάμεσα στα δύο parts του Vermillion βρίσκονται τα καλύτερα και δυνατότερα κομμάτια του δίσκου. Δεν έχουν καλά καλά "σβήσει" οι τελευταίες νότες του 'Vermilion' όταν μία σειρήνα βομβαρδισμών προειδοποιεί για την επερχόμενη άφιξη του ύμνου των Slipknot. Όλη η φιλοσοφία τους και η μουσική τους περιγράφεται σε ένα τραγούδι αφιερωμένο στους οπαδούς των Slipknot, γνωστούς και ως "maggots": 'Pulse of the maggots'! Ακούστε το μία φορά from start to end και μετά ξανά και ξανά για να ανακαλύψετε το δεκάδες μικρά σημεία του: τo εισαγωγικό στρατιωτικό διάγγελμα του Taylor, τα industrial samples του Chris "133" Jones (copy - paste από Ministry!), τα ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ drums του Joey, τα solos του James και του Mick, τις σειρήνες του Sid, τα διάφορα κρουστά των εντελώς παλαβών percussionists Chris και Shawn, και πάνω από όλα τους defiant στίχους που καταλήγουν σε ένα πράγμα: "Say it again: We Won't Die". Ούτε μίζερα πράγματα, ούτε αυτοκαταστροφές, ούτε πέντε μέτρα την ώρα. ALL THE WAY.

I fight for the unconventional

My right and its unconditional

I can only be as real as I can

The disadvantage is

I never knew the plan

This isn't the way just to be a martyr

I cant walk alone any longer

I fight, for the ones who can't fight

And if I lose, at least I tried

 We, we are the new diabolic

We, we are the bitter bucolic

If I have to give my life you can have it

We, we are the pulse of the maggots

Όσοι επιζήσουν και δεν κολλήσουν για πάντα στο προηγούμενο τραγούδι θα πρέπει να περάσουν και από την επόμενη δοκιμασία του 'Before I Forget'. Όχι ότι υπολογίζω ιδιαίτερα τα grammys, αλλά οι Slipknot πήραν και ένα αγαλματάκι γι'αυτό! Εδώ το aggressive mood είναι πολύ πιο κοντρολαρισμένο, αλλά και slightly twisted τόσο στη μουσική όσο και στους στίχους. Αν δεν καταλάβατε ακόμα πως αντιμετωπίζουν τη ζωή οι Slipknot, το 'Before I Forget' το εξηγεί με απλά λόγια: "I was a creature before I could stand, I will remember before I forget, before I forget that". To chorus είναι από εκείνα τα χαρακτηριστικά που κολλάνε στο μυαλό για μερικούς μήνες είτε το θέλεις είτε όχι. Η "γέφυρα" στο 2:30 και οι έξυπνοι στίχοι είναι όλα τα λεφτά όμως ("My end, it justifies my means"!). Εκπληκτικό video, χωρίς μάσκες, αλλά και χωρίς πρόσωπα!

Τα τελευταία κομμάτια του 'Vol. 3' έχουν τις δικές του ιδιαιτερότητες. To 'The Nameless' είναι απλά ...περίεργο! Έχει τις περισσότερες και τις πιο αναπάντεχες αλλαγές από κάθε κομμάτι του album. Ξεκινάει σε στυλ System of A Down, συνεχίζει με παλιά hip-hop Anthrax φωνητικά, φτάνει στο chorus σε μπαλάντα, το γυρίζει σε progressive industrial, και καταλήγει σε mid tempo metal. Δεν έχει και μεγάλη σημασία γιατί αυτό το κομμάτι το ακούς ειδικά για τα drums του Joey (again!).

Το 'Virus of Life' είναι το πιο σκοτεινό και αντιεμπορικό κομμάτι του δίσκου. Τα "υπόγεια" φωνητικά δημιουργούν μία κλειστοφοβική ατμόσφαιρα τρόμου την οποία όμως αλλάζει δραματικά το τελευταίο κομμάτι του δίσκου, το ατμοσφαιρικό 'Danger, Keep Away'.

Το 'Vol. 3' είναι ένα καθοριστικό album για τη δεκαετία που διανύουμε. Το παλιό και το καινούριο συναντήθηκαν σε ένα μνημειώδες γάμο του παραδοσιακού metal με τo nu, το industrial και το grindcore. Ο Corey Taylor ανέλαβε να δώσει τα συνθήματα, και έκανε εξαιρετική δουλειά. Δεν είναι τυχαίο που πέρασαν 4 χρόνια για να κυκλοφορήσουν to νέο τους album 'All Hope Is Gone'! To τελευταίο όμως είναι πολύ νωρίς για να το κρίνουμε. Ας αφήσουμε το χρόνο να μιλήσει, όπως έκανε και για το 'Vol. 3'. Και μίλησε με τα καλύτερα λόγια. Ένα album που θα πρέπει οπωσδήποτε να έχετε στη δισκοθήκη σας. Αντί άλλου επιλόγου θα κλείσουμε με τους χαρακτηριστικούς στίχους από το 'Danger, Keep Away'  Long Live The Maggots! The Only Way Is All The Way.

We too feel alone

 ~

That place in my mind

Is that space that you call mine

That place in my mind

Is that space that you call mine

 ~

Where have I been all this time?

Lost enslaved fatal decline

I've been waiting for this to unfold (Good)

The pieces are only as good as the whole

 ~

Severed myself from my whole life

Cut out the only thing that was right

What If I never saw you again

I'd die right next to you in the end

 ~

That place in my mind

Is that space that you call mine

That place in my mind

Is that space that you call mine

 ~

I won't let you walk away

Without hearing what I have to say

Without hearing what I have to say

Without hearing what I have to say

Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα.

The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)