EVENTS

COVER STORY

FLUTE ROCK!

Όσοι μας παρακολουθείτε έστω και λίγο καιρό, θα έχετε ήδη ζαλιστεί πολλές φορές από τις απότομες μουσικές "στροφές" που πραγματοποιούμε καλύπτοντας το "ευρύ φάσμα" της rock μουσικής. Χειρόφρενο λοιπόν και επιστροφή στο παρελθόν με τους Jethro Tull. Μουσικά διαφορετικοί από τους SlipKnot, ψυχοπαθολογικά όμοιοι!  

Με το καλοκαίρι να πλησιάζει σιγά σιγά και τις συναυλίες να αυξάνουν σε Ελλάδα και Κύπρο, οι CRT θα μπουν σε αντίστοιχους ρυθμούς. Τα αφιερώματα σε Διάφανα Κρίνα και AC/DC ετοιμάζονται, ενώ θα βρισκόμαστε και στις αντίστοιχες συναυλίες για να σας δώσουμε τις εντυπώσεις μας. Ελπίζουμε να βρεθούμε σε πολύ περισσότερα events, ιδιαίτερα στην Κύπρο! Προς το παρόν, απολαύστε το φλάουτο του τρελο-Ian! 

Καλή ακρόαση!

The Editor

JETHRO TULL - AQUALUNG

Η αρχή της δεκαετίας του '70 ήταν μία περίεργη περίοδος από κάθε άποψη. Οι σημαντικές κοινωνικές αναταράξεις που χαρακτήρισαν τα 60s άρχισαν να κοπάζουν. Η κοινωνική κούραση από όσα είχαν συμβεί, αλλά και η διάθεση να διατηρηθεί η σχετικά καλή οικονομική κατάσταση, έστρεψαν τις κυρίαρχες πολιτικές θέσεις σε πιο συντηρητικές κατευθύνσεις (τόσο στο δυτικό όσο και στο ανατολικό block).   Μερικά χρόνια αργότερα η πετρελαϊκή κρίση θα διαλύσει τον "ευτυχισμένο ύπνο", και θα διαμορφώσει μέσω των πετροδολαρίων τον οικονομικό εφιάλτη που ζούμε μέχρι τις μέρες μας. Αυτές οι κοινωνικές εξελίξεις είχαν άμεσο αντίκτυπο στην κατεύθυνση της rock μουσικής, που είχε δικαιωματικά καταλάβει τη θέση του άμεσου εκφραστή της κοινωνικής αντίδρασης στο δυτικό κόσμο. Η ατμόσφαιρα έγινε πιο σκοτεινή, οι κιθάρες λιγότερο χαρούμενες, η διάθεση πιο άγρια. Αυτό που αποκαλούμε στις μέρες μας 'classic rock' αλλά και 'classic metal' (Black Sabbath), μορφοποιήθηκε και μεγαλούργησε στις αρχές της δεκαετίας του 70. Ένα από τα album - ορόσημα της εποχής και του είδους είναι φυσικά το 'Aqualung' των Jethro Tull.

Η ιστορία των Jethro Tull είναι χαρακτηριστική των γεγονότων που αναφέρουμε στην εισαγωγική παράγραφο. Δημιουργήθηκαν το 1967 στο Blackpool (κάτι σαν τον Πρωταρά της Αγγλίας!), και έγιναν γνωστοί στα τρία πρώτα albums τους παίζοντας κάτι ανάμεσα σε blues και progressive jazz! Το ιδιαίτερο τους στοιχείο από τις μέρες εκείνες (αλλά μέχρι και σήμερα), είναι το περίφημο φλάουτο και τα φωνητικά της εμβληματικής φυσιογνωμίας με το όνομα Ian Anderson, τραγουδιστή και ηγέτη του συγκροτήματος. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι δημοσιογράφοι δημιούργησαν τον όρο 'flute rock' αποκλειστικά και μόνο για να περιγράψουν τη μουσική των Jethro Tull!  Όπως και να το αποκαλέσετε αυτό το ιδίωμα, ήταν αρκετά πρωτότυπο για να αγαπηθεί ιδιαίτερα τόσο από τον κόσμο αλλά και από τους μουσικοκριτικούς, ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του. Για το συγκρότημα τα χρόνια αυτά συνοδεύτηκαν και από μεγάλη ρευστότητα στη σύνθεσή τους. Το 1971 οι Jethro Tull ήταν:: Ian Anderson στα φωνητικά, Martin Barre στην κιθάρα,  Jeffrey Hammond στο μπάσο, Clive Bunker στα drums και John Evan στα πλήκτρα. Με τη σύνθεση αυτή οι Tull θα ηχογραφήσουν το masterpiece τους με τον τίτλο 'Aqualung'.

Ένα μουσικό album ποτέ δε γίνεται σημαντικό σε βάθος χρόνου αν δεν "αιχμαλωτίσει" την εποχή του, τις τάσεις και τους προβληματισμούς της. Το 'Aqualung' κάνει ακριβώς αυτό. Τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά δημιουργεί μία "σκοτεινή" και εσωστρεφή ατμόσφαιρα διαμαρτυρίας. Δεν υπάρχουν πια τα λουλούδια και οι αγάπες των 60s. Ο στόχος μεταβάλλεται: Δεν έχουμε τη διάθεση να αλλάξουμε τον κόσμο. Καταλάβαμε ότι δε μπορούμε ή δεν ξέρουμε πως να τον αλλάξουμε. Απλά περιγράφουμε με μελανά χρώματα πόσο fucked up είναι! Σας θυμίζει κάτι αυτή η προσέγγιση; Θα έπρεπε, γιατί αποτελεί και την κυρίαρχη σημερινή τάση. Θυμηθείτε τους Slipknot στο προηγούμενο επεισόδιο!     

To εξώφυλλο του  'Aqualung' (που αντικατοπτρίζει χαρακτηριστικά την εικόνα και την ατμόσφαιρα του album), είναι και το θέμα του ομώνυμου εισαγωγικού κομματιού. Ο Ian Anderson ξεκινάει την επίθεση του στην οργανωμένη κοινωνία της εποχής περιγράφοντας τον Aqualung, ένα βρωμερό λούμπεν τύπο που κοιμάται στα παγκάκια και κυνηγάει μικρά κοριτσάκια με "κακές" προθέσεις.   O Clive Barre "κεντάει" ένα διάσημο riff για εισαγωγή, αλλά το υπόλοιπο τραγούδι κάθε άλλο παρά απλή δομή έχει: To αρχικό σκληρό μέρος "σπάει" σε μία ακουστική απαισιόδοξη γέφυρα που περιγράφει τη μοναξιά και την απαισιοδοξία του ήρωα μας. Οι γρήγοροι ρυθμοί και η άνοιξη εισβάλουν με τη βοήθεια ενός "cup of tea" από το 'Salvation Army', και η ζωή συνεχίζεται! 6 λεπτά και 37 δευτερόλεπτα pure classic rock! Προσέξτε  ιδιαίτερα τα solos που "ζωγραφίζει" ο Clive Barre: μερικά από τα ομορφότερα που αποτύπωσε ποτέ σε album των Tull. Στην πιο κάτω live εκτέλεση του τραγουδιού (κακής ποιότητας αλλά μεγάλης ιστορικής αξίας) θα αρχίσετε να διαπιστώνετε την απίστευτη τρέλα του Anderson, καθώς και το τι γινόταν στις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος. Οι Jethro Tull ήταν (και παραμένουν) ένα από τα καλύτερα live acts στην ιστορία της rock μουσικής!   

Στον εικαστικό πίνακα της πρώτης πλευράς του album παίρνει τη θέση της ένας άλλος low-life character: H 'Cross-Eyed Mary', η νεαρή πόρνη που πηγαίνει ακόμα σχολείο αλλά "βγαίνει" με ξιπασμένους γέρους just for the fun of it! Η εισαγωγή του τραγουδιού μας δίνει μία θαυμάσια ευκαιρία να απολαύσουμε για ένα λεπτό το φλάουτο του Anderson σε όλο του το μεγαλείο. Στην κλιμάκωση της εισαγωγής ο Barre "σκάει" άλλο ένα κλασσικό riff πάνω στο οποίο εξελίσσεται όλο το σενάριο της Mary:" Laughing in the playground - gets no kicks from little boys, would rather make it with a letching grey".   

Η σαρκαστική περιγραφή της σαπίλας της αγγλικής κοινωνίας σταματάει σε αυτό το σημείο και ο Anderson στα επόμενα τέσσερα κομμάτια της πρώτης πλευράς του album στρέφεται σε ακουστικούς και folk-rock ρυθμούς, αλλά και σε στίχους εσωτερικής αναζήτησης. Ας αφήσουμε τον ίδιο να μας τα πει από μία συνέντευξή που έδωσε στο περιοδικό 'Disc and Music Echo' την εποχή που κυκλοφόρησε το album. Ολόκληρη την συνέντευξη, καθώς και ένα απίστευτο αριθμό σχετικών πηγών μπορείτε να βρείτε στο εξαιρετικό site tullpress.com. Έλεγε λοιπόν τότε ο Ian για τα συγκεκριμένα τραγούδια:

'Cheap Day Return' is about a day I went to visit my father in hospital in Blackpool. I caught a train at nine, spent four hours travelling, four hours with my father, and four hours to get back again. It was a long song mainly concerned with the railway journey, but the section on the record is about visiting my father. It's a true song.

'Mother Goose' is completely untrue, it's nonsense. It's the same sort of abstract ideas as 'Cross-Eyed Mary', imagery of 100 schoolgirls all crying; it's full of surrealism. It's amusing.  

'Wandering Aloud' is a bit of personal nonsense, it's a love song. It's difficult to write love songs if you write songs a lot; love is a separate, personal thing. But this is the most satisfying thing I've made a record of. It's well played and sung quite well. It's a pretty song.

'Up To Me' is basically an acoustic track, piano and acoustic guitar, with bass, another acoustic and drums and electric guitar over-dubbed. It's another nonsense one, a song about selfishness.

Προσέξατε πόσες φορές χρησιμοποίησε τη λέξη nonsense αναφερόμενος στις συνθέσεις του στις προηγούμενες παραγράφους; Άλλες εποχές! Φυσικά μόνο nonsense δεν είναι αυτά τα τραγούδια, όπως πιστεύουν και εκατομμύρια άνθρωποι που λατρεύουν το 'Aqualung'. Να τονίσω απλώς την ομοιότητα της εισαγωγής του 'Mother Goose' με τις μουσικές των Crosby Stills Nash & Young στο album Deja Vu, καθώς και τον ιδιαίτερο μελαγχολικό τόνο του 'Up To Me' (αγαπημένο μου τραγούδι από το album). Fast forward σχεδόν 40 χρόνια για να δείτε πόσο τρελός έχει παραμείνει ο Ian σήμερα, και πόσο καλά τραγουδάει δύο από τα προηγούμενα κομμάτια σε μία εμφάνισή του για το Friends Of The Earth Organization.

(συνέχεια στη διπλανή στήλη)

 LATEST NEWS

CYROCK'S RADIO

Στη δεύτερη πλευρά του album ο Ian Anderson αναπτύσσει τις ιδέες του γύρω από το Θεό και εξαπολύει την πολεμική του ενάντια στην οργανωμένη θρησκεία. Για το λόγο αυτό, πολλοί, ακόμα και σήμερα, θεωρούν το 'Aqualung' ένα concept album. Ο ίδιος ο Anderson όμως, στη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που θα δείτε πιο κάτω, θεωρεί άστοχη αυτή την προσέγγιση. Επέλεξε να συμπεριλάβει στην πλευρά αυτή κομμάτια που συνδέονται από ένα γενικότερο θρησκευτικό στιχουργικό περιεχόμενο. Δεν υπάρχει όμως καμία κεντρική ιδέα ή ιστορία η οποία  να "τρέχει" σε όλα τα τραγούδια, όπως σε ένα τυπικό concept album.

Η άποψη του Ian Anderson για τη θρησκεία και το Θεό, εκφράζεται κυρίως μέσα από το 'My God', το εισαγωγικό 7λεπτο έπος της δεύτερης πλευράς.  Σε γενικές γραμμές ο Anderson αρνείται την ύπαρξη του Θεού ως βασιλιά και σωτήρα, όπως αυτός παρουσιάζεται από την οργανωμένη θρησκεία (πραγματοποιεί και ιδιαίτερη αναφορά στην Εκκλησία της Αγγλίας). Πιστεύει όμως πως ο Θεός υπάρχει, αλλά βρίσκεται μέσα σε κάθε άνθρωπο: "He's the god of nothing, if that's all that you can see, you are the god of everything, he's inside you and me". Ο ίδιος περιγράφει το 'My God' ως "ένα blues για το θεό, με την έννοια του μοιρολογιού, του θρήνου".  Αυτή η περιγραφή ταιριάζει τέλεια και στη μουσική του 'My God': Απαγγελία στίχων πάνω σε ένα σκληρό κιθαριστικό υπόβαθρο, που συνδυάζεται με ονειρικά μέρη φλάουτου και συμφωνικά background φωνητικά.  Οι Tull έπαιζαν το 'My God' live πολύ πριν την ηχογράφησή του για το 'Aqualung'. Στο πιο κάτω clip βλέπουμε την εκπληκτική εκτέλεση με το extended flute solo που πραγματοποιήθηκε το 1970 στο Isle of Wight.

Τα επόμενα δύο κομμάτια έχουν αντίστοιχο θεματολόγιο. Ο λόγος πάλι στο στιχουργό:

'Hymn 43' is a blues for Jesus, about the gory, glory seekers who use his name as an excuse for a lot of unsavoury things. You know, 'Hey Dad, it's not my fault — the missionaries lied..

'Slipstream' is a song about dying. It doesn't mean it's the end of the world, but it hints at a life hereafter. There's a line in it, "And you paddle right out of the mess." It's brief and to the point, lyrically and musically.

Μετά από το blues για το Θεό λοιπόν, ακολουθεί το blues για το Χριστό, με κάποιες εμφανείς μουσικές αναφορές στα 60s  (η εισαγωγή και το solo της κιθάρας "βρωμάνε" Cream!). Το 'Slipstream' είναι απλά ένα πολύ σύντομο μουσικό ιντερλούδιο που αναφέρεται στο θάνατο. Δίνει έτσι την καλύτερη εισαγωγή για την επικείμενη άφιξη ενός θρυλικού τραγουδιού πού αναφέρεται στη ζωή!

Πλησιάζουμε στο τέλος. Μία μελαγχολική εισαγωγή πιάνου με jazz πινελιές εξελίσσεται σταδιακά σε ένα δύστροπο riff που κινείται στο ρυθμό σιδηροδρομικής μηχανής. Η ατμόσφαιρα είναι βασανιστική, το τρένο κινείται ασταμάτητα χωρίς ελπίδα να μειώσει ταχύτητα προς τον τελικό του προορισμό. "Old Charlie stole the handle and the train it won't stop going, no way to slow down". To 'Locomotive Breath' περιγράφει το ασταμάτητο ταξίδι του ανθρώπου προς το θάνατό του. Περιλαμβάνεται σε κάθε "best of classic rock" λίστα που σέβεται τον εαυτό της! Με τα λόγια του Ian:

'Locomotive Breath' is another song about dying, but it's not so serious as 'Slipstream'. It's an analogy of the unending train journey of life, you can't stop, you've got to stagger on. But it's not that serious. All of the songs have an element of humour, and sometimes pure silliness.

Το τελευταίο κομμάτι του album συνοψίζει το concept της δεύτερης πλευράς με εξαιρετικούς επιθετικούς στίχους για την οργανωμένη θρησκεία και την εκπαίδευση. 'Wind Up':

When I was young and they packed me off to school

and taught me how not to play the game,

I didn't mind if they groomed me for success,

or if they said that I was a fool.

So I left there in the morning with their God tucked underneath my arm-

their half-assed smiles and the book of rules.

So I asked this God a question and by way of firm reply,

He said -- I'm not the kind you have to wind up on Sundays.

So to my old headmaster (and to anyone who cares):

 before I'm through I'd like to say my prayers

I don't believe you: you had the whole damn thing all wrong --

He's not the kind you have to wind up on Sundays.

Well you can excommunicate me on my way to Sunday school

and have all the bishops harmonize these lines

how do you dare tell me that I'm my Father's son

when that was just an accident of Birth.

I'd rather look around me -- compose a better song

`cos that's the honest measure of my worth.

In your pomp and all your glory you're a poorer man than me,

as you lick the boots of death born out of fear.

I don't believe you: you had the whole damn thing all wrong

He's not the kind you have to wind up on Sundays

Για όλους αυτούς λοιπόν τους μουσικούς και στιχουργικούς λόγους, το 'Aqualung' είναι ένα album που σημάδεψε τη rock μουσική της δεκαετίας του '70. Οι σκληρότερες μουσικές είχαν περάσει πια στο προσκήνιο. Η οικονομική κρίση όμως και το γενικότερο stagnation της κοινωνίας θα αναδείξουν την progressive rock μουσική, η οποία και θα μεσουρανήσει στα μέσα της δεκαετίας. Πάνω στο νέο αυτό βαγόνι "πήδηξαν" οι Jethro Tull στα επόμενα albums τους, πραγματοποιώντας sold out συναυλίες σε στάδια μαζί με άλλους συνοδοιπόρους του είδους. Όχι για πολύ όμως. Η οικονομική κρίση έφερε σταδιακά την κοινωνική κρίση και την έκρηξη. Η punk rock ισοπέδωσε τα πάντα και οι Tull δεν ήταν εξαίρεση.

Ο Ian Anderson είναι μία απίστευτη προσωπικότητα, που μόνο εκείνη η εποχή μπορούσε να βγάλει. Είναι ο μόνος άνθρωπος που θα μπορούσε να φοράει καλσόν στη σκηνή, να βγάλει ένα number one album κατά λάθος, να αναδειχτεί ο Scottish businessman of the year το 1997 ως ιχθυοτρόφος σολομού, και να είναι υπεύθυνος για τη σύλληψη του δικτάτορα Manuel Noriega! Όλα αυτά χωρίς να έχει πάρει ποτέ του ναρκωτικά! Για να πειστείτε πως ούτε εγώ γράφω τα προηγούμενα κάτω από την επήρεια ουσιών, δείτε το απίστευτα διασκεδαστικό clip που ακολουθεί και θα καταλάβετε. "Good heavens, now Ian Anderson wants us to think!"

Ακούστε με απλό κλικ στο πρώτο τραγούδι. Τα υπόλοιπα τραγούδια θα φορτώσουν αυτόματα.

Αν θέλετε να ξεκινήσετε την ακρόαση από ένα συγκεκριμένο τραγούδι, κάντε απλό κλικ πάνω του, τα επόμενα θα φορτώσουν πάλι αυτόματα.

The CyRock Team (rockcyprus at gmail.com - rockcyprus at hotmail.com)